حدیث دربارهمحدوده مسجد الحرام

الإمام الصادق عليه السلام:كانَ حَقُّ ۱ إبراهيمَ عليه السلام بِمَكَّةَ ما بَينَ الحَزوَرَةِ ۲ إلَى المَسعى، فَذلِكَ الَّذي كانَ خَطَّهُ اءبراهيمُ عليه السلام، يَعنِي المَسجِدَ ۳.

امام صادق عليه السلام:حضرت ابراهيم عليه السلام در مكّه بين حَزْوَره ۴ تا مسعى را خط كشيد. اين همان خطّ و حدّى بود كه ابراهيم عليه السلام رسم كرد، يعنى مسجد.

۱.الظاهر أنّ الصحيح «خطّ» كما في وسائل الشيعة: 5 / 277 / 6539، وراجع الفقيه: 2 / 232 / 2281.

۲.راجع ملحقات أخبار مكّة للأزرقيّ: 2 / 294، أخبار مكّة للفاكهيّ: 2 / 87 / ذيل الحديث 1179.

۳.الكافي: 4 / 527 / 10 عن عبداللّه بن سنان؛ أخبار مكّة للفاكهيّ: 2 / 87 / 1179 عن أبي هريرة مقطوعًا.

۴.نام محلّى در مكّه نزديك باب الحنّاطين.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی امامت اهل بیت استمرار امامت اهل بیت مقدمه گزیده +5 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

حسين بن نعيم:از امام صادق عليه السلام درباره نماز در محدوده اى كه به مسجد الحرام افزوده اند، پرسيدم. حضرت فرمود: ابراهيم و اسماعيل عليهماالسلاممحدوده مسجد را بين صفا و مروه معين كردند. مردم هم از مسجد تا صفا حج مى كردند.

عبدالصمد بن سعد:منصور دوانقى، خليفه عباسى، خواست كه خانه هاى اهل مكّه را بخرد و به مسجد الحرام بيفزايد، نفروختند. آنان را تشويق كرد، امتناع كردند. از اين مسأله دلتنگ شد. نزد امام صادق عليه السلام آمد و گفت: من از اينان بخشى از خانه ها و آستانه هايشان را خواستم تا به مسجد بيفزاييم، ندادند. اين مرا بشدّت اندوهگين ساخت. امام صادق عليه السلام فرمود: آيا اين تو را غمگين مى سازد، در حالى كه حجت و دليل تو بر آنان در اين مسأله آشكار و ثابت است؟ گفت: چگونه بر آنان استدلال آورم؟ فرمود: به كتاب خدا. گفت: به كجاى قرآن؟ فرمود: اين سخن خدا: «اِنّ أوّل بيتٍ وُضِعَ لِلنّاس لَلّذي بِبَكّة» خداوند خبر داده است كه: «همانا اولين خانه اى كه براى مردم نهاده شد، همانا خانه اى است كه در مكّه است» . اگر آنان پيش از كعبه در آن جا ولايت و مالكيّت داشتند، خانه ها و حياطها از آنان است، امّا اگر خانه خدا پيش از آنان بوده است، پس «فنا» فنا: حياط، ميدان و محدوده جلوى هر خانه است. و آستانه كعبه متعلّق به آن است. منصور آنان را فراخواند و با اين آيه بر آنان احتجاج كرد. به او گفتند: آن چه دوست دارى انجام بده.

حسن بن على بن نعمان:مهدى عباسى چون مسجد الحرام را توسعه داد، خانه اى در گوشه مسجد مانده بود. از صاحبان آن خواست، ندادند. در اين باره از فقيهان پرسيد. همه گفتند: سزاوار نيست به غصب چيزى را جزء مسجد الحرام كنند. على بن يقطين به او گفت: اگر در اين مسأله براى موسى بن جعفر عليه السلام بنويسى، او در اين باره راه حل درست را خواهد گفت. به والى مدينه نوشت كه از موسى بن جعفر بپرسد در باره خانه اى كه مى خواهيم داخل در مسجد الحرام كنيم، صاحب آن نمى دهد. راه چاره چيست؟ والى مسأله را به موسى بن جعفر گفت. حضرت فرمود: آيا حتما بايد جواب داد؟ گفت: آرى، چاره اى نيست. فرمود: بنويس: «بسم اللّه الرحمن الرحيم، اگر كعبه بر مردم وارد شده است، مردم به حياط خانه هاى خود سزاوارترند و اگر مردم بر آستانه كعبه فرود آمده اند، كعبه به آستانه و حياط خود سزاوارتر است». چون نامه به دست مهدى عباسى رسيد، نامه را گرفت و بوسيد، سپس دستور به تخريب آن خانه داد. صاحبان آن خانه، خدمت امام كاظم عليه السلام رسيدند و از او خواستند نامه اى به مهدى عباسى بنويسد كه قيمت خانه هاشان را بپردازد. حضرت به او نوشت: چيزى به آنان بپرداز. او هم ايشان را راضى ساخت.