شكرگزارى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى نيست كه خداوند شكر را روزى اش فرموده باشد و از افزايش نعمت محرومش گرداند؛ زيرا خود مى فرمايد: «اگر شكرگزاريد، همانا شما را نعمت بيفزايم» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از جمله سفارش هاى او ـ: بر تو باد دعا كردن، كه تو ندانى چه هنگام دعايت مستجاب گردد؛ و بر تو باد شكر گزاردن، كه شكر سبب افزايش نعمت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين كه پروردگارتان ديرزمانى از گناهانتان چشم مى پوشد و بسيار مهلتتان مى دهد و با شما نيك برخورد مى كند، نبايد مايه فريفتگى تان شود؛ زيرا گرفتار ساختنش دردآور و عذابش سخت است. خداى تعالى را به ازاى نعمت هايش حقى است كه همان شكر است. هر كه شكر به جاى آورد، خدا نعمتش را بيفزايد؛ و هر كه در شكرگزارى كوتاهى ورزد، نعمتش را از او بگيرد. پس بايد خداوند بنگرد كه از كيفر بيمناكيد، همان گونه كه به نعمت شادمانيد.

امام على عليه السلام:سپاس گزارى از نعمت بخش، روزى را مى افزايد.

امام على عليه السلام:هر كه خداى را سپاس گويد، خدا توانگرى اش دهد.

امام على عليه السلام:خداوند به بنده اى نعمت نداد و او با دل و جان شكرش ننهاد، مگر آن كه [حتى]پيش از بر زبان راندن آن شكر، شايسته افزايش آن نعمت گرديد.

امام على عليه السلام:چنان نيست كه خداوند درِ شكر را بر بنده اى بگشايد و درِ نعمت افزايى را بر وى ببندد.

امام على عليه السلام:هر كه از شكر بهره ور باشد، از افزايش نعمت محروم نگردد.

امام على عليه السلام:اى مردم! همانا خداى را در هر نعمتى حقى واجب است و هر كه آن را ادا كند، خداوند آن نعمت را بيفزايد؛ و هر كس در آن كوتاهى ورزد، به سلب نعمت و پيش افتادن كيفر گرفتار گردد. پس بايد خداوند بنگردتان كه از [سلب]نعمت بيمناكيد، همان سان كه شما را از گناهان جدا مى بيند.

امام على عليه السلام:شكر نعمت ها سبب بالندگى و افزايندگى آن ها است.

امام على عليه السلام:نعمت پيوسته به شكر است و شكر پيوسته به فزونى نعمت؛ و آن دو با يكديگر همراهند. پس افزونى نعمت از جانب خداى سبحان قطع نشود، مگر آن گاه كه شكر از سوى شكرگزارنده قطع شود.

امام على عليه السلام:آن چه بيش از هر چيز نعمت را بيفزايد، شكر است؛ و بزرگ ترين مايه چيره شدن بر محنت، صبر است.

امام على عليه السلام:شكر نعمت ها موجب افزايش آن ها؛ و ناسپاسىِ آن ها نشانه ناديده گرفتنشان است.

امام على عليه السلام:بهره اى كه شكر آن گزارده شود، پايان نپذيرد؛ و نعمتى كه سپاسش به جاى آورده نشود، پايدار نماند.

امام على عليه السلام:شكر نعمت ها سبب افزايش آن ها مى شود و تازگى شان مى بخشد.

امام على عليه السلام:شكر نعمت سزاى موهبت گذشته؛ و جلب كننده موهبت آينده است.

امام على عليه السلام:هر كه در پايان نعمت، سپاس به جاى آورد، خداوند سبحان سپاس وى را كليد افزون بخشى به او قرار دهد.

امام على عليه السلام:شكر خداوند نعمت ها را سرازير كند.

امام على عليه السلام:شكر را غنيمت شماريد؛ كه كم ترين بهره آن افزايش نعمت است.

امام على عليه السلام:فايده شكر فزونى نعمت است.

امام على عليه السلام:نعمت ها با شكر پايدار شوند.

امام على عليه السلام:هر كه را به تو نعمتى رساند، سپاس به جاى آور؛ و آن را كه سپاست گويد، از نعمت بهره مند ساز؛ زيرا نعمتى كه شكرش گزارده شود، نابود نگردد و آن كه ناسپاسى شود، پايدار نماند.

امام على عليه السلام:هر گاه نعمت بر تو فرود آيد، از پس آن شكر به جاى آور.

امام على عليه السلام:نيكو حال ترين مردم در برخوردارى از نعمت ها كسى است كه نعمت موجود را شكر گويد و بر نعمت از دست رفته صبر كند.

امام على عليه السلام:سزاوارترين كس براى بهره بردن از نعمتِ افزون، آن است كه نعمت هاى عطا شده را بيش تر شكر گويد.

امام على عليه السلام:آن قدر كه با شكر مى توان نعمت ها را پايدارى بخشيد، با روش ديگر نتوان!.

امام على عليه السلام:شكر آراينده توانگرى است.

امام على عليه السلام:هر آينه مؤمن. چون توانگر شود، شكر به جاى آورد.

امام على عليه السلام:همچون كسى مباش كه. از شكر آن چه به وى عطا شده، درمانده و باز در جست و جوى فزونى نعمت باقى مانده است.

امام سجاد عليه السلامـ در سفارش به يكى از فرزندانش ـ: پسر عزيزم! براى نعمتى كه خدا به تو بخشيده، او را شكر كن و كسى را كه سپاست مى گويد، نعمت بخش؛ كه نعمت را چون سپاسش گويى، نيستى نباشد و چون ناسپاسى اش كنى، پايدار نماند. و شكر كننده در حال شكرگزارى اش سعادتمندتر از حال برخوردارى اش از آن نعمتى است كه شكرش بر وى واجب گشته است. ـ سپس امام اين آيه را تا پايان تلاوت فرمود: ـ «و به ياد آور آن گاه را كه پروردگارتان آگاهى داد كه چون شكر گوييد، نعمتتان را افزون سازم» .

امام باقر عليه السلام:به خدا سوگند كه او از مردم جز دو ويژگى نخواسته است: نزد وى به نعمت هايش زبان اقرار گشايند تا آن را افزايش دهد؛ و به گناهانشان اعتراف نمايند تا ايشان را بيامرزد.

امام صادق عليه السلام:در تورات نوشته شده: «آن كس را كه به تو نعمتى دهد، شكر كن و آن كس را كه سپاست گويد، نعمت بخش؛ كه نعمت ها چون شكرشان به جاى آيد، فنا نپذيرند و چون ناسپاسى گردند، پايدارى نيابند. شكر نعمت را مى افزايد و آن را از زوال در امان مى دارد».

امام صادق عليه السلام:توانگرِ شكرگزار همان پاداشى را دارد كه محرومِ قناعت پيشه.

مكارم الاخلاق از اسحاق بن عمار:همراه امام صادق عليه السلام روان گشتم، در حالى كه با خود سخن مى گفت. سپس روى به قبله نهاد و ديرزمانى سجده كرد. سپس ديرگاهى گونه راستش را بر خاك چسباند و آن گاه خاك را از چهره اش زدود و بر مركبش سوار شد. به وى گفتم: «پدر و مادرم فدايت! كارى كردى كه تاكنون نديده بودم». فرمود: «اى اسحاق! نعمتى از نعمت هاى خدا بر خويش را به ياد آوردم؛ پس خواستم كه خود را براى خدا كوچك سازم.» سپس فرمود: «اى اسحاق! خداوند به بنده اى نعمتى نداده كه وى آن را با سجده اى شكر گويد و خداى را در آن سجده سپاس گزارد، مگر اين كه پس از فراغت از آن، خداوند فرمان دهد كه نعمت افزون در هر دو سراى به وى عطا كنند».

امام على عليه السلامـ در ديوان منسوب به وى ـ: و بسا ديديم ثروتمندانى راكه به شكرگزارى روى نياورند؛ و به اموال خويش در دنيا كبر فروختندو بر آن قفل خسّت زدند. اگر آن نعمت را شكر مى نهادند،خداوند چنان كه خود فرموده، پاداششان مى داد: اگر شكر به جاى آوريد، هر آينه نعمتتان را بيفزايم.اما كفر ايشان آن نعمت را از ميان برد.