حدیث دربارهشكرگزارى

توسعه اقتصادی ج ۲، ص ۶۳۸، ح ۱۰۹۸

امام علی علیه‌السلام

شكرگزارى

عنه عليه السلام:مَن اُعطِيَ الشُّكرَ لَم يُحرَمِ الزِّيادَةَ. ۱

امام على عليه السلام:هر كه از شكر بهره ور باشد، از افزايش نعمت محروم نگردد.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 135، الكافي: 2 / 65 / 6 وص 95 / 8، الخصال: 101 / 56، المحاسن: 1 / 61 / 1 كلّها عن معاوية بن وهب عن الإمام الصادق عليه السلام وفيها «اُعطي» بدل «لم يحرم»، خصائص الأئمّة عليهم السلام: 103، بحار الأنوار: 71 / 44 / 44 وراجع الأمالي للطوسي: 465 والدرّالمنثور: 1/360 عن ابن مسعود وج 5 / 7 عن عطارد بن مصعب.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی خاستگاه های توسعه خاستگاه های اخلاقی شکرگزاری

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى نيست كه خداوند شكر را روزى اش فرموده باشد و از افزايش نعمت محرومش گرداند؛ زيرا خود مى فرمايد: «اگر شكرگزاريد، همانا شما را نعمت بيفزايم» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از جمله سفارش هاى او ـ: بر تو باد دعا كردن، كه تو ندانى چه هنگام دعايت مستجاب گردد؛ و بر تو باد شكر گزاردن، كه شكر سبب افزايش نعمت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين كه پروردگارتان ديرزمانى از گناهانتان چشم مى پوشد و بسيار مهلتتان مى دهد و با شما نيك برخورد مى كند، نبايد مايه فريفتگى تان شود؛ زيرا گرفتار ساختنش دردآور و عذابش سخت است. خداى تعالى را به ازاى نعمت هايش حقى است كه همان شكر است. هر كه شكر به جاى آورد، خدا نعمتش را بيفزايد؛ و هر كه در شكرگزارى كوتاهى ورزد، نعمتش را از او بگيرد. پس بايد خداوند بنگرد كه از كيفر بيمناكيد، همان گونه كه به نعمت شادمانيد.

امام على عليه السلام:سپاس گزارى از نعمت بخش، روزى را مى افزايد.

امام على عليه السلام:هر كه خداى را سپاس گويد، خدا توانگرى اش دهد.

امام على عليه السلام:خداوند به بنده اى نعمت نداد و او با دل و جان شكرش ننهاد، مگر آن كه [حتى]پيش از بر زبان راندن آن شكر، شايسته افزايش آن نعمت گرديد.

امام على عليه السلام:چنان نيست كه خداوند درِ شكر را بر بنده اى بگشايد و درِ نعمت افزايى را بر وى ببندد.

امام على عليه السلام:اى مردم! همانا خداى را در هر نعمتى حقى واجب است و هر كه آن را ادا كند، خداوند آن نعمت را بيفزايد؛ و هر كس در آن كوتاهى ورزد، به سلب نعمت و پيش افتادن كيفر گرفتار گردد. پس بايد خداوند بنگردتان كه از [سلب]نعمت بيمناكيد، همان سان كه شما را از گناهان جدا مى بيند.