حدیث دربارهاسراف و ريخت و پاش

توسعه اقتصادی ج ۱، ص ۳۹۲، ح ۷۲۸

امام صادق علیه‌السلام

اسراف و ريخت و پاش

عنه عليه السلام:الرِّفقُ لا يَعجِزُ عَنهُ شَيءٌ، وَالتَّبذيرُ لا يَبقى مَعَهُ شَيءٌ. ۱

امام صادق عليه السلام:با نرمى و مدارا، ناتوانى نباشد؛ و با ريخت و پاش هيچ چيز باقى نمانَد.

۱.الكافي: 2 / 119 / 9 عن أحمد بن زياد بن أرقم الكوفي عن رجل، بحار الأنوار: 75 / 61 / 28.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی پایه های توسعه مصرف آنچه در مصرف اموال روا نیست +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

الدرّ المنثور از ابو ادريس خولانى:از عُبادة بن صامت درباره اين سخن خداوند پرسيدم: «و هر آينه آنان را از عذاب نزديك تر و كم تر، غير از عذاب بزرگ تر، بچشانيم؛ باشد كه بازگردند» . گفت: «من از پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهدرباره اين آيه پرسيدم؛ فرمود: آن، مصيبت ها و بيمارى ها و بلاها است، كه جز عذاب آخرت، عذابِ همين جهانىِ اسرافكاران است. گفتم: اى پيامبر خدا! پس چرا ما را رسد؟ فرمود: [براى ما]پاك كننده و زداينده [از گناهان] است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يك بستر از آنِ خود مرد است؛ يكى از آنِ همسرش؛ يكى از آنِ مهمان؛ و چهارمى [كه زائد است] از آنِ شيطان.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر بسترى كه [بيش از اندازه نياز باشد و] انسانى بر آن نخوابد، شيطانى بر آن مى خوابد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه ريخت و پاش كند، خداوند به فقر دچارش گردانَد.

امام على عليه السلام:فراوان اسراف كردن، ويرانى به دنبال دارد.

امام على عليه السلامـ در كلمات حكيمانه منسوب به وى ـ: سه چيز را پايدارى نباشد: مال در دستِ ريخت و پاش كننده، پاره ابرِ تابستانى، و خشمِ عاشق.

امام على عليه السلامـ در كلمات حكيمانه منسوب به وى ـ: تفاوت ميان دست و دل بازى و ريخت و پاش اين است: دست و دل باز از چيزى مى بخشد كه قدرش را مى داند، ميزانِ دلبستگى به آن را مى شناسد، و آن را در جاى صحيح مصرف مى كند و بخشش و دهشِ وى بالنده و پاك است؛ وَ[لى]ريخت و پاش كننده چيزى را مى بخشد كه قدر دلبستگى به آن را نمى داند، حقِّ ميانه روى در آن را نمى شناسد، و ميزان احسانى را كه مى كند، ارزيابى نمى كند؛ و او را بدين كار وسوسه اى از وسوسه هايش مى كشانَد و مى خواهد تا وى را فراوان ستايش كنند؛ [پس] ميان اين دو فاصله بسيار است.

امام على عليه السلام:ميانه روى، افزايش دهنده [ى مال] است و اسراف كارى، مايه هلاكت.