آسايش روانى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آدمى، هر گاه وسايل زندگى اش به قدر نياز فراهم باشد، روانش آسايش مى يابد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم را زمانى فرا مى رسد كه هر كس طلا و نقره [= مال و منال]نداشته باشد، زندگانى گوارايى نخواهد داشت.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ گروهى از صوفيّه ـ:. و امّا سلمان؛ هرگاه سهم خويش از بيت المال را مى گرفت، به اندازه نياز يك سالش از آن برمى گرفت تا نوبت آينده دريافتش فرا رسد. به وى گفته شد: «اى ابو عبداللّه! با آن كه زاهدى، چنين مى كنى [= براى رفع نيازت كار مى كنى]، حال آن كه نمى دانى امروز مى ميرى يا فردا!». پاسخ امام چنين بود: «چرا همان گونه كه مرگم را بيم داريد، زندگى ام را اميد نمى بَريد؟ اى نادانان! مگر نمى دانيد آن گاه كه آدمى نتواند نياز زندگى اش را تأمين كند، روانش با او ناآرامى مى كند و هر گاه نيازش را تأمين سازد، روانش آرامش مى يابد؟»

من لا يحضره الفقيه از يعقوب بن سالم:به امام صادق عليه السلام گفتم: «همراه من درهم هايى نقش دار است. آيا در حالى كه مُحرِم هستم، جايز است آن ها را در هميانم گذارم و به ميان بربندم؟» فرمود: «باكى نيست. مگر نه اين است كه آن درهم ها زادِ راه تواند و پس از خدا، تكيه تو بر آن ها است؟»

من لا يحضره الفقيه از يونس بن يعقوب:به امام صادق عليه السلامگفتم: «آيا مُحرِم را جايز است كه هميان را به كمر بربندد؟» فرمود: «آرى؛ مؤمن اگر زادِ راه نداشته باشد، چه خيرى در او است؟»

امام رضا عليه السلام:هر گاه انسان به قدر خوراك سالش را فراهم آورَد، سبكبار و آسوده خاطر مى شود. امامان باقر و صادق عليهماالسلام مادام كه به قدر خوراك سالشان را تدارك نمى كردند، مِلكى نمى خريدند.