حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

السنن الكبرى عن أبي سعيد الخدري عن رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: إذا دَخَلَ أهلُ الجَنَّةِ الجنّةَ وأهلُ النّارِ، النّارَ يَقولُ اللّه‏ُ عز و جل: مَن كانَ في قَلبِهِ مِثقالُ خَردَلَةٍ مِن خَيرٍ فَأَخرِجوهُ. فَيُخرَجونَ قَدِ امتَحَشوا وعادوا حُمَما، قالَ: فَيُلقَونَ في نَهرٍ يُقالُ لَهُ: «نَهَرُ الحَياةِ»، قالَ: فَيَنبُتونَ فيهِ كَما تَنبُتُ الحَبَّةُ في حَميلِ السَّيلِ. فَقالَ رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ألَم تَرَوا أنَّها تَنبُتُ صَفراءَ مُلتَوِيَةً؟! ۱

السنن الكبرى ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «پس از آن كه بهشتيان به بهشت رفتند و دوزخيان به آتش، خداوند عز و جل مى‏فرمايد: هر كه در دلش به وزن خردلى خوبى هست، او را بيرون آوريد. پس آنها را كه از شدّت سوختگى، زغال شده‏اند، بيرون مى‏آورند و در نهرى به نام "نهر زندگانى" مى‏اندازند. آنان در آن نهر، مانند روييدنِ بذرهاى موجود در خس و خاشاك سيل، شروع به روييدن مى‏كنند». پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله آن گاه فرمود: «آيا نديده‏ايد كه اين بذرها چگونه زرد و در هم پيچيده مى‏رويند؟ [آزاد شدگان از آتش نيز همين گونه خواهند روييد]».

۱.. السنن الكبرى: ج 10 ص 322 ح 20779، مسند أبي يعلى: ج 2 ص 74 ح 1214 وفيه «إيمان» بدل «خير».

کلیدواژه‌ها دوزخ توضیحی درباره حکم ساختن مجسمه کسانی که از آتش خارج می شوند

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه وارد آتش گردد، از آن خارج نخواهد شد تا آن كه چندين حُقب را در آن بماند. حُقب، شصت و اندى سال است، و سال، سيصد و شصت روز كه هر روزى به اندازه هزار سال از سال‏هايى است كه شما مى‏شماريد. بنا بر اين، هيچ كس نبايد دل به اين خوش كند كه از آتش خارج مى‏شود.

امام صادق عليه ‏السلام ـ در باره اين سخن خداى عز و جل: «احقابى را در آن، درنگ كنند» ـ : احقاب شامل هشت حُقبه است. حُقبه هشتاد سال است و سال، سيصد و شصت روز كه هر روزش به اندازه هزار سال از سال‏هايى است كه شما حساب مى‏كنيد.

مجمع البيان ـ به نقل از حمران ـ : از امام باقر عليه ‏السلام در باره اين آيه آيه 23 از سوره نبأ. پرسيدم. فرمود: «اين در باره كسانى است كه [سرانجام]از آتش خارج مى‏شوند».

الزهد، حسين بن سعيد ـ به نقل از حمران ـ : به امام صادق عليه ‏السلام گفتم: به ما [حديث] رسيده است كه جهنّم عمرش به سر مى‏آيد، به طورى كه درهايش باد مى‏خورد. كنايه از اين كه ديگر كسى در جهنّم نمى‏ماند تا درهايش به روى او بسته شود، و خالى از جمعيت خواهد شد. فرمود: «نه به خدا، آن جا ابدى است!». گفتم: «تا آسمان‏ها و زمين برجايند، در آن ماندگار خواهند بود، مگر آنچه پروردگارت بخواهد» ؟ يعنى: پس معناى اين آيه كه حاكى از عدم جاودانگى است، چه مى‏شود؟ فرمود: «اين [آيه]، در باره كسانى است كه [سرانجام] از آتش خارج مى‏شوند [و محكوم به عذاب ابدى نشده‏اند]».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردمانى از امّت من، وارد آتش مى‏شوند و هنگامى كه زغال شدند، آنها را به بهشت خواهند برد. اهل بهشت مى‏گويند: اينها كيستند؟ گفته مى‏شود: «اينان جهنّميان اند».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردمى كه در آتشْ سوخته و چون زغال شده‏اند، به زودى، از آتش خارج مى‏شوند. آن گاه، اهل بهشت پيوسته بر آنان آب مى‏پاشند تا اين كه مانند بالا آمدن كف و خاشاك در سيلاب، [گوشت و پوست آنها]مى‏رويند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى از آتش، رهايى مى‏يابند و به بهشت مى‏آيند و در بهشت، به آنان «جهنّميان» مى‏گويند. آنها از خدا مى‏خواهند كه نام ايشان را تغيير دهد، و خدا هم آن نام را از ايشان مى‏زدايد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى پس از آن كه اندكى در آتش مى‏سوزند، از آن خارج مى‏شوند و به بهشت مى‏روند. بهشتيان آنها را «جهنّميان» مى‏نامند.