حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مؤمنان، پس از آن كه از آتش رهايى يافتند ـ سوگند به آن كه جانم در دست اوست ـ، چنان در روز قيامت براى [نجات]برادران خود كه در آتش‏اند، خدا را سوگند مى‏دهند كه هيچ يك از شما براى گرفتن حقّ خود [از ديگران]، با چنان شدّتى خدا را سوگند نمى‏دهيد. آنان مى‏گويند: پروردگارا! [اين برادران ما]پا به پاى ما روزه مى‏گرفتند و نماز مى‏خواندند و حج مى‏گزاردند! پس به آنان گفته مى‏شود: «[برويد و] هر كه را مى‏شناسيد، [از آتش] بيرون آوريد؛ زيرا صورت‏هاى آنها، بر آتش حرام گرديده است [و آتش به چهره‏هايشان صدمه نمى‏زند و قابل شناسايى‏اند]». پس آن مؤمنان، شمار بسيارى را كه آتش تا نيمه ساق پاى آنها و [يا] تا زانوانشان را گرفته است، بيرون مى‏آورند. سپس مى‏گويند: پروردگارا! ديگر هيچ كسى از كسانى كه ما را [به بيرون آوردنشان] فرمان دادى، در آتش نمانده است. خداوند مى‏فرمايد: «برگرديد و هر كس را هم كه در دلش به وزن دينارى خير و خوبى يافتيد، بيرون آوريد». و باز، شمار بسيارى را بيرون مى‏آورند. آن گاه مى‏گويند: پروردگارا! هيچ كسى را از كسانى كه ما را [به نجاتشان] فرمان دادى، در آتش باقى نگذاشتيم. باز خداوند مى‏فرمايد: «برگرديد و هر كس را كه در دلش به وزن نيم دينار خير و خوبى يافتيد، بيرون آوريد». پس شمار بسيارى را بيرون مى‏آورند. آن گاه مى‏گويند: پروردگارا! هيچ كسى را از كسانى كه ما را [به نجاتشان] فرمان دادى، در آتش بر جاى نگذاشتيم. دگر بار خداوند مى‏فرمايد: «برگرديد و هر كه را در دلش به وزن ذرّه‏اى خير و خوبى يافتيد، بيرون آوريد». پس شمار بسيارى را بيرون مى‏آورند و سپس مى‏گويند: پروردگارا! هيچ [اهل] خير و خوبى‏اى را در آتش باقى نگذاشتيم.