حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: إنَّ أصحابَ الكَبائِرِ مِن مُوَحِّدِي الاُمَمِ كُلِّهِمِ الَّذينَ ماتوا عَلى كَبائِرِهِم غَيرَ نادِمينَ ولا تائِبينَ، مَن دَخَلَ النّارَ مِنهُم فِي البابِ الأَوَّلِ مِن جَهَنَّمَ ل_'c7 تَزرَقُّ أعيُنُهُم، ولا تَسوَدُّ وُجوهُهُم، ولا يُقَرَّنونَ، ولا يُغَلّونَ بِالسَّلاسِلِ، ولا يُجَرَّعونَ الحَميمَ، ولا يُلبَسونَ القَطِرانَ، حَرَّمَ اللّه‏ُ أجسادَهُم عَلَى الخُلودِ مِن أجلِ التَّوحيدِ، وصُوَرَهُم عَلَى النّارِ مِن أجلِ السُّجودِ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: از هر امّتى، يكتاپرستانى كه مرتكب گناهان بزرگ شده باشند و بدون آن كه از آن گناهان پشيمان شوند و توبه كنند، مرده باشند، كسانى از آنها كه از درِ اوّل جهنّم وارد آتش شده‏اند، نه چشمانشان سفيد مى‏شود و نه چهره‏هايشان سياه، نه به غل و زنجير بسته مى‏شوند و نه جوشاب در حلقشان ريخته مى‏شود و نه قَطران بر آنان پوشانده مى‏گردد. به خاطر يكتاپرستى‏شان، خداوند جاودانگى [در آتش] را بر بدن‏هاى آنها حرام گردانيده و به خاطر سجده كردنشان [براى خدا]، چهره‏هاى آنان را بر آتش، حرام ساخته است.

۱.. تاريخ بغداد: ج 6 ص 156 الرقم 3199 عن محمّد بن حِمْيَر عن الإمام الباقر عن آبائه عليهم ‏السلام، كنز العمّال: ج 3 ص 832 ح 8887.

کلیدواژه‌ها دوزخ توضیحی درباره حکم ساختن مجسمه کسانی که از آتش خارج می شوند

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه وارد آتش گردد، از آن خارج نخواهد شد تا آن كه چندين حُقب را در آن بماند. حُقب، شصت و اندى سال است، و سال، سيصد و شصت روز كه هر روزى به اندازه هزار سال از سال‏هايى است كه شما مى‏شماريد. بنا بر اين، هيچ كس نبايد دل به اين خوش كند كه از آتش خارج مى‏شود.

امام صادق عليه ‏السلام ـ در باره اين سخن خداى عز و جل: «احقابى را در آن، درنگ كنند» ـ : احقاب شامل هشت حُقبه است. حُقبه هشتاد سال است و سال، سيصد و شصت روز كه هر روزش به اندازه هزار سال از سال‏هايى است كه شما حساب مى‏كنيد.

مجمع البيان ـ به نقل از حمران ـ : از امام باقر عليه ‏السلام در باره اين آيه آيه 23 از سوره نبأ. پرسيدم. فرمود: «اين در باره كسانى است كه [سرانجام]از آتش خارج مى‏شوند».

الزهد، حسين بن سعيد ـ به نقل از حمران ـ : به امام صادق عليه ‏السلام گفتم: به ما [حديث] رسيده است كه جهنّم عمرش به سر مى‏آيد، به طورى كه درهايش باد مى‏خورد. كنايه از اين كه ديگر كسى در جهنّم نمى‏ماند تا درهايش به روى او بسته شود، و خالى از جمعيت خواهد شد. فرمود: «نه به خدا، آن جا ابدى است!». گفتم: «تا آسمان‏ها و زمين برجايند، در آن ماندگار خواهند بود، مگر آنچه پروردگارت بخواهد» ؟ يعنى: پس معناى اين آيه كه حاكى از عدم جاودانگى است، چه مى‏شود؟ فرمود: «اين [آيه]، در باره كسانى است كه [سرانجام] از آتش خارج مى‏شوند [و محكوم به عذاب ابدى نشده‏اند]».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردمانى از امّت من، وارد آتش مى‏شوند و هنگامى كه زغال شدند، آنها را به بهشت خواهند برد. اهل بهشت مى‏گويند: اينها كيستند؟ گفته مى‏شود: «اينان جهنّميان اند».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردمى كه در آتشْ سوخته و چون زغال شده‏اند، به زودى، از آتش خارج مى‏شوند. آن گاه، اهل بهشت پيوسته بر آنان آب مى‏پاشند تا اين كه مانند بالا آمدن كف و خاشاك در سيلاب، [گوشت و پوست آنها]مى‏رويند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى از آتش، رهايى مى‏يابند و به بهشت مى‏آيند و در بهشت، به آنان «جهنّميان» مى‏گويند. آنها از خدا مى‏خواهند كه نام ايشان را تغيير دهد، و خدا هم آن نام را از ايشان مى‏زدايد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى پس از آن كه اندكى در آتش مى‏سوزند، از آن خارج مى‏شوند و به بهشت مى‏روند. بهشتيان آنها را «جهنّميان» مى‏نامند.