حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند
عنه صلى الله عليه و آله: يُحمَلُ النّاسُ عَلَى الصِّراطِ يَومَ القِيامَةِ، فَتُقادِعُ ۱ بِهِم جَنبَةُ الصِّراطِ تَقادُعَ الفِراشِ فِي النّارِ، فَيُنجِي اللّهُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ بِرَحمَتِهِ مَن يَشاءُ، ثُمَّ يُؤذَنُ لِلمَلائِكَةِ وَالنَّبِيّينَ وَالشُّهَداءِ أن يَشفَعوا؛ فَيَشفَعونَ ويُخرِجونَ، ويَشفَعونَ ويُخرِجونَ، ويَشفَعونَ ويُخرِجونَ، ويَشفَعونَ ويُخرِجونَ مَن كانَ في قَلبِهِ ما يَزِنُ ذَرَّةً مِن إيمانٍ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در روز قيامت، مردم را از صراط مىگذرانند و آنان مانند پروانههايى كه در آتش فرو مىريزند، از لبه صراط به دوزخ فرو مىافتند؛ ولى خداوند ـ تبارك و تعالى ـ كسانى را كه خود بخواهد، به رحمت خويش نجات مىدهد.
سپس به فرشتگان و پيامبران و شهيدان اجازه مىدهد كه شفاعت كنند و آنها شفاعت مىكنند و [گروهى ديگر را]بيرون مىآورند. باز شفاعت مىكنند و بيرون مىآورند، و باز شفاعت مىكنند و بيرون مىآورند، و كسى را كه در دلش به اندازه ذرّهاى ايمان باشد، شفاعت مىكنند و بيرون مىآورند.