حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: چون روز رستاخيز شود و بهشتيان در بهشت و دوزخيان در دوزخ جاى گيرند، بنده‏اى تا هفتاد پاييز ـ كه هر پاييز، هفتاد سال است ـ، در آتش مى‏ماند. سپس، از خداى عز و جلدرخواست مى‏كند و او را مى‏خواند و مى‏گويد: پروردگارا! به حقّ محمّد و خاندانش، از تو مى‏خواهم تا بر من رحم آورى. خداوند عز و جل به جبرئيل عليه ‏السلام وحى مى‏كند كه: «به سوى بنده‏ام فرود بيا و او را [از آتش] بيرون آور». جبرئيل عليه ‏السلام مى‏گويد: چگونه من به ميان آتش روم؟ خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مى‏فرمايد: «من به آتش فرمان داده‏ام كه براى تو، سرد و بى‏گزند شود». جبرئيل عليه ‏السلام مى‏گويد: پروردگارا! جاى او را نمى‏دانم. خداوند مى‏فرمايد: «او درون چاهى است در سجّين». جبرئيل عليه ‏السلام به سوى آتش فرود مى‏آيد و او را به رو افكنده، مى‏يابد. پس، بيرونش مى‏آورد و او در برابر خداوند عز و جل مى‏ايستد. خداى متعال به او مى‏فرمايد: «اى بنده من! چه مدّت است كه در آتش، مرا سوگند مى‏دهى؟». مى‏گويد: پروردگارا! حسابش را ندارم. خداى عز و جل مى‏فرمايد: به عزّت و جلالم سوگند كه اگر به حقّ آنان، از من درخواست نمى‏كردى، بى گمان، خوارىِ تو را در آتش به درازا مى‏كشاندم؛ ولى بر خويش لازم ساخته‏ام كه هر بنده‏اى به حقّ محمّد و خاندانش از من درخواستى كند، گناهانى را كه ميان من و او بوده است، بر وى ببخشايم. امروز نيز تو را بخشيدم». سپس امر مى‏شود كه او را به بهشت ببرند.