حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سوگند به آن كه مرا به حق، بشارت دهنده فرستاد، خداوند، هيچ يكتاپرستى را هرگز [يا: براى هميشه و تا ابد] با آتش، عذاب نمى‏كند. يكتاپرستان شفاعت مى‏كنند و شفاعتشان پذيرفته مى‏شود. چون روز رستاخيز شود، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ دستور مى‏دهد گروهى را كه در دنيا كردارهايشان بد بوده است، به آتش ببرند. آنان مى‏گويند: پروردگارا! چگونه ما را به آتش مى‏برى، حال آن كه ما در دنيا تو را يكتا مى‏دانستيم؟ و چگونه زبان‏هاى ما را با آتش مى‏سوزانى، در حالى كه در دنيا از يكتايىِ تو سخن گفته‏اند؟ و چگونه دل‏هاى ما را مى‏سوزانى، حال آن كه به اين كه خدايى جز تو نيست، ايمان داشته‏اند؟ يا چگونه چهره‏هاى ما را مى‏سوزانى، در حالى كه آنها را براى تو بر خاك مى‏نهاديم؟ يا چگونه دست‏هايمان را مى‏سوزانى، در حالى كه آنها را به دعا، به سوى تو بر مى‏داشتيم؟ پس خداوند عز و جل مى‏فرمايد: «بندگان من! كردارهاى شما در دنيا بد بود و سزاى شما آتش جهنّم است». مى‏گويند: پروردگارا! بخشايش تو بزرگ‏تر است يا خطاى ما؟ خداى ـ تبارك و تعالى ـ مى‏فرمايد: «البتّه كه بخشايش من». مى‏گويند: رحمت تو پهناورتر است يا گناهان ما؟ خداوند عز و جل مى‏فرمايد: «البتّه كه رحمت من». مى‏گويند: اقرار ما به يكتايىِ تو، بزرگ‏تر است يا گناهانمان؟ خداى متعال مى‏فرمايد: «البتّه كه اقرار شما به يكتايىِ من». مى‏گويند: پروردگارا! پس بخشايش و رحمت تو كه همه چيز را در بر گرفته است، بايد ما را نيز در بر بگيرد. خداوند عز و جل مى‏فرمايد: «فرشتگان من! به عزّت و جلالم سوگند، هيچ مخلوقى نيافريدم كه نزد من، محبوب‏تر از كسانى باشد كه به يكتايىِ من و اين كه خدايى جز من نيست، اقرار داشته باشند، و بر من است كه اهل توحيدم را به آتش نبرم. اى بندگان من! به بهشت وارد شويد».