حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر گاه خداوند از داورى ميان بندگان فارغ شود و بخواهد به رحمت و لطف خويش، هر كه را خواست، از آتش بيرون آورَد، به فرشتگان دستور مى‏دهد تا كسانى را كه به خدا هيچ شرك نورزيده‏اند و خداى متعال مى‏خواهد كه بر آنان رحمت آورد، از آتش بيرون آورند؛ يعنى كسانى را كه مى‏گويند: «خدايى جز خداى يكتا نيست». اينان را در آتش مى‏شناسند؛ از اثر سجده‏هايشان، آنان را مى‏شناسند. آتش همه جاى بدن آدمى را مى‏خورد، مگر ردّ سجده را؛ چرا كه خدا بر آتش حرام و قدغن كرده است كه ردّ سجده را بسوزاند. آرى، اين گونه كسان در حالى كه كاملاً سوخته‏اند، از آتش بيرون آورده مى‏شوند و بر آنان آب زندگانى مى‏ريزند كه بر اثر آن مى‏رويند، چنان كه دانه در خس و خاشاك سيل مى‏رويد. آن گاه، خداوند بزرگ، داورى در باره بندگان را به پايان مى‏برد و تنها يك مرد مى‏ماند كه روى به سوى آتش دارد، و او آخرين بهشتى‏اى است كه وارد بهشت مى‏شود. مى‏گويد: پروردگارا! صورتم را از آتش بگردان كه بادِ آن، بيچاره‏ام ساخت و سوزش آن مرا سوزاند. او تا مدّتى طولانى، خدا را مى‏خواند. خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مى‏فرمايد: «اگر اين كار را با تو بكنم، ممكن است باز خواهش ديگرى كنى». او مى‏گويد: خواهشى ديگر، از تو نخواهم كرد. و به پروردگارش عهدها و پيمان‏ها مى‏دهد [كه خواهش ديگرى نكند] و خدا صورتش را از آتش بر مى‏گرداند.