حدیث دربارهكم عذاب ترينِ مردم

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: أهوَنُ أهلِ النّارِ عَذابا رَجُلٌ في رِجلَيهِ نَعلانِ، يَغلي مِنهُما دِماغُهُ. ومِنهُم فِي النّارِ إلى كَعبَيهِ مَعَ إجراءِ العَذابِ. ومِنهُم مَن فِي النّارِ إلى رُكبَتَيهِ مَعَ إجراءِ العَذابِ. ومِنهُم مَنِ اغتَمَرَ فِي النّارِ إلى أرنَبَتِهِ ۱ مَعَ إجراءِ العَذابِ. ومِنهُم مَن هُوَ فِي النّارِ إلى صَدرِهِ مَعَ إجراءِ العَذابِ. ومِنهُم مَن قَدِ اغتَمَرَ فِي النّارِ. ۲

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش، مردى است كه در پاهاى او دو كفش است كه بر اثر [حرارت]آنها، مغزش به جوش مى‏آيد. برخى از اهل آتش تا مچ‏هاى پا در آتش‏اند و عذاب مى‏شوند. برخى‏شان تا زانو در آتش اند و عذاب مى‏كشند. برخى‏شان تا پره بينى‏شان در آتش‏اند و عذاب مى‏كشند. برخى‏شان تا سينه در آتش‏اند و عذاب مى‏كشند. و برخى در آتش، فرو رفته‏اند.

۱.. الأرْنَبَةُ: طَرَفُ الأنف (النهاية: ج 1 ص 41 «أرنب»).

۲.. مسند ابن حنبل: ج 4 ص 29 ح 11100 و ص 156 ح 11739؛ مستدرك الوسائل: ج 4 ص 625 ح 8734 نحوه وكلّها عن أبي سعيد.

کلیدواژه‌ها دوزخ کم عذاب ترین مردم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ دوزخيان در روز قيامت، كسى است كه در گودى كف پاهايش اخگرى آتش مى‏نهند كه از [حرارت] آن، مغزش به جوش مى‏آيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش در روز قيامت، چنان است كه در گودى كف دو پايش، دو اخگر آتش است كه از آنها مغزش مانند مخزن ديگِ تقطير، مى‏جوشد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش، دو كفش از آتش به پا دارد كه از حرارت كفش‏هايش، مغزش به جوش مى‏آيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش، چنان است كه دو كفش و دو دام (تَله) كفش از آتش دارد كه به خاطر يكى از آنها مغز او مانند ديگ مى‏جوشد و مى‏پندارد كه هيچ كس ديگر، عذابش از او شديدتر نيست، در حالى كه عذاب او از همه سبُك‏تر است.

الكافى ـ به نقل از عبيد اللّه‏ بن وليد وصّافى ـ : از امام باقر عليه ‏السلام شنيدم كه مى‏فرمايد: «مؤمنى در كشور پادشاهى ستمگر، زندگى مى‏كرد و آن پادشاه در آزار او مى‏كوشيد. آن مؤمن از دست او به سرزمين شرك گريخت و بر يكى از مشركان وارد شد و آن مشرك او را سرپناه داد و با او مهربانى كرد و پذيرايى‏اش نمود. پس چون مرگ آن مشرك فرا رسيد، خداوند عز و جل به او الهام فرمود كه: "به عزّت و جلالم سوگند، اگر در بهشتم براى تو مسكنى بود، هر آينه تو را در آن جاى مى‏دادم؛ ولى بهشت بر كسى كه در حال شرك به من بميرد، حرام شده است؛ امّا ـ اى آتش ـ او را بترسان؛ ولى آزارش مده!". روزىِ او، صبح و عصر مى‏رسد». گفتم: از بهشت؟ فرمود: «از هر جا كه خدا بخواهد».

امام صادق عليه ‏السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم ‏السلام ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «در ميان اهل آتش، عبد اللّه‏ بن جذعان عذابش از همه سبُك‏تر است». گفته شد: چرا، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «چون مردم را اطعام مى‏كرد».

امام كاظم عليه ‏السلام: در ميان بنى اسرائيل، مردى مؤمن بود كه همسايه‏اى كافر داشت. او با آن مؤمن با مهربانى رفتار مى‏كرد و به او نيكى مى‏نمود. چون كافر از دنيا رفت، خداوند در آتش، خانه‏اى از گِل برايش ساخت كه او را از گرماى آن حفظ مى‏كرد و روزى‏اش از غير جهنّم مى‏رسيد. به او گفته شد: «اين براى آن است كه تو در دنيا با همسايه مؤمنت، فلان فرزند فلان، با مهربانى رفتار مى‏كردى و به او نيكى مى‏نمودى».