حدیث دربارهديگر موارد

التوحيد ـ به نقل از اَصبغ بن نُباته ـ : چون على عليه ‏السلام به خلافت رسيد و مردم با او بيعت كردند، در حالى كه عمامه پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله را بر سر بسته، جامه پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله را پوشيده، كفش‏هاى پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله را به پا كرده و شمشير پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله را در ميان بسته بود، به سوى مسجد آمد و بالاى منبر رفت و بر آن نشست. سپس انگشتان دو دستش را در هم كرد و زير شكمش نهاد. آن گاه فرمود: «اى مردم! از من بپرسيد، پيش از آن كه مرا از دست بدهيد.». مردى كه بر عصايش تكيه داده بود، از انتهاى مسجد برخاست و جمعيت را شكافت و جلو آمد تا آن كه به ايشان نزديك شد و گفت: اى امير مؤمنان! مرا به عملى راه‏نمايى فرما كه هر گاه انجامش دهم، خداوند، مرا از آتش برهاند. به او فرمود: «اى مرد! بشنو، سپس بفهم، و آن گاه يقين كن كه دنيا به وجود سه كس برپاست: به عالمى كه مى‏گويد و به علم خويش عمل مى‏كند، و به توانگرى كه مال و دارايىِ خويش را از پيروان دين خدا دريغ نمى‏ورزد، و به تهى‏دست شكيبا. پس هر گاه عالم، علم خويش را پوشيده بدارد و توانگر بخل ورزد و تهى‏دست [بر نادارىِ خويش] شكيبايى نورزد، در آن هنگام است كه تباهى و نابودى، دامنگير مردمان مى‏شود. در آن هنگام است كه خداشناسان، شناخته مى‏شوند و سراى دنيا به آغاز خود باز گشته است ـ يعنى دو باره كفر، جاى ايمان را گرفته است ـ. اى پرسنده! زنهار فريب بسيارىِ مسجدها و اجتماع مردمانى را نخورى كه پيكرهايشان با هم است، ولى دل‏هايشان پراكنده. اى مردم! مردمان، سه دسته‏اند: بى‏رغبت به دنيا، دنياخواه، و شكيبا. بى‏رغبت به دنيا اگر چيزى از دنيا به او برسد، شادمان نمى‏شود و هر گاه چيزى از آن را از دست بدهد، بر آن، اندوه نمى‏خورد. شكيبا، دنيا را در دلش آرزو مى‏كند؛ امّا اگر چيزى از آن به او برسد، نفس خويش را از آن، روى‏گردان مى‏سازد؛ زيرا از فرجام بدِ آن، آگاه است. دنياخواه، باكى ندارد كه دنيا از راه حلال به او رسد يا از راه حرام».