حدیث دربارهجهاد كردن

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: الغُزاةُ إذا هَمّوا بِالغَزوِ كَتَبَ اللّه‏ُ لَهُم بَراءَةً مِنَ النّارِ، فَإِذا تَجَهَّزوا لِغَزوِهِم باهَى اللّه‏ُ بِهِمُ المَلائِكَةَ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: رزمندگان، آن گاه كه آهنگ نبرد كنند، خداوند، برايشان بَرات آزادى از آتش را مى‏نويسد و چون خود را براى نبرد تجهيز كنند، خداوند متعال، به وجود آنان بر فرشتگان، فخر مى‏فروشد.

۱.مجمع البيان: ج 2 ص 884 عن الإمام الرضا عن الإمام الحسين عن الإمام عليّ عليهم ‏السلام، بحارالأنوار: ج 100 ص 12 ح 27.

کلیدواژه‌ها دوزخ موانع رفتن به دوزخ جهاد کردن

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس به اندازه فاصله ميان دو بار دوشيدن شتر، عبارت «فَواق ناقة» كه در متن عربى حديث آمده، به فاصله ميان دوشيدن شتر مى‏گويند، بدين ترتيب كه شتر را مى‏دوشند، سپس بچّه‏اش را رها مى‏كنند تا اندكى پستان او را بمكد تا دوباره، پستان به شير بيايد. آن گاه، شروع به دوشيدنِ مجدّد آن مى‏كنند. به كار بردن تعبير «فاصله ميان دو بار دوشيدن شتر» كنايه از حدّ اقل زمان است. در راه خدا بجنگد، خداوند، آتش [دوزخ] را بر چهره او حرام مى‏كند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: با دلِ شايد مراد از دل، جوف و حلق باشد، چنان كه در روايت ديگرى اين تعبير، آمده است. هيچ مرد مسلمانى، غبار [جنگ و جهاد] در راه خدا نياميخت، مگر آن كه خداوند، آتش [دوزخ] را بر او حرام گردانيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس به اندازه فاصله ميان دو بار دوشيدن شتر، جهاد (/ مرزبانى) كند، خداوند، او را بر آتش [دوزخ]حرام مى‏گردانَد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: غبار [جهاد] در راه خدا و دود دوزخ، هرگز در درون بنده‏اى با هم جمع نمى‏شوند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر گاه غبار [جهاد] در راه خدا، در بينىِ بنده‏اى بنشيند، آتش دوزخ، هرگز با او تماس پيدا نخواهد كرد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس اسبى را در راه خدا وقف كند، آن اسب، مانعى براى او در برابر آتش [دوزخ]خواهد بود.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس در راه خدا، شمشير به ميان ببندد، خداوند در بهشت، شمشيرى جواهرنشان بر او حمايل مى‏كند كه دنيا، از زمانى كه خداوند آن را آفريده تا روزى كه نابودش مى‏كند، با آن برابرى نمى‏كند. خداوند، به شمشير و نيزه و سلاح رزمنده، مباهات مى‏كند، و هر گاه خدا به بنده‏اى مباهات كند، هرگز او را عذاب نمى‏نمايد.