جهاد كردن
8 حدیث
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس به اندازه فاصله ميان دو بار دوشيدن شتر، ۳ در راه خدا بجنگد، خداوند، آتش [دوزخ] را بر چهره او حرام مىكند.
۱.فَوَاقُ ناقة: ما بين الحلبتين من الوقت، أو ما بين فتح يدك وقبضها على الضرع (مجمع البحرين: ج 3 ص 1423 «فوق»).
۲.مسند ابن حنبل: ج 7 ص 114 ح 19461 عن عمرو بن عبسة، كنز العمّال: ج 4 ص 281 ح 10494.
۳.عبارت «فَواق ناقة» كه در متن عربى حديث آمده، به فاصله ميان دوشيدن شتر مىگويند، بدين ترتيب كه شتر را مىدوشند، سپس بچّهاش را رها مىكنند تا اندكى پستان او را بمكد تا دوباره، پستان به شير بيايد. آن گاه، شروع به دوشيدنِ مجدّد آن مىكنند. به كار بردن تعبير «فاصله ميان دو بار دوشيدن شتر» كنايه از حدّ اقل زمان است.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: با دلِ ۳ هيچ مرد مسلمانى، غبار [جنگ و جهاد] در راه خدا نياميخت، مگر آن كه خداوند، آتش [دوزخ] را بر او حرام گردانيد.
عنه صلى الله عليه و آله: مَن رابَطَ فَواقَ ناقَةٍ حَرَّمَهُ اللّهُ عَلَى النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس به اندازه فاصله ميان دو بار دوشيدن شتر، جهاد (/ مرزبانى) كند، خداوند، او را بر آتش [دوزخ]حرام مىگردانَد.
۱.كنز العمّال: ج 4 ص 307 ح 10634 نقلاً عن العقيلي في الضعفاء عن عائشة.
عنه صلى الله عليه و آله: لا يَجتَمِعُ غُبارٌ في سَبيلِ اللّهِ ودُخانُ جَهَنَّمَ في جَوفِ عَبدٍ أبَدا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: غبار [جهاد] در راه خدا و دود دوزخ، هرگز در درون بندهاى با هم جمع نمىشوند.
۱.سنن النسائي: ج 6 ص 13، سنن ابن ماجة: ج 2 ص 927 ح 2774 نحوه، الأدب المفرد: ص 92 ح 281، مسند ابن حنبل: ج 3 ص 248 ح 8520 وفيه «وجه» بدل «جوف»، المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 82 ح 2395، السنن الكبرى: ج 9 ص 271 ح 50818 كلّها عن أبي هريرة، كنز العمّال: ج 4 ص 295 ح 10566؛ عدّة الداعي: ص 155 نحوه، مستدرك الوسائل: ج 11 ص 13 ح 12293.
عنه صلى الله عليه و آله: لا يَجتَمِعُ غُبارٌ في مَنخَرَي عَبدٍ في سَبيلِ اللّهِ فَتَمَسَّهُ النّارُ أبَدا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر گاه غبار [جهاد] در راه خدا، در بينىِ بندهاى بنشيند، آتش دوزخ، هرگز با او تماس پيدا نخواهد كرد.
۱.كنز العمّال: ج 4 ص 320 ح 10701 نقلاً عن الشيرازى في الألقاب عن عثمان.
عنه صلى الله عليه و آله: مَن حَبَسَ فَرَسا في سَبيلِ اللّهِ كانَ سِترَهُ فِي النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس اسبى را در راه خدا وقف كند، آن اسب، مانعى براى او در برابر آتش [دوزخ]خواهد بود.
۱.المنتخب من مسند عبد بن حميد: ص 111 ح 252، المطالب العالية: ج 2 ص 159 ح 1930 كلاهما عن زيد بن ثابت، كنز العمّال: ج 4 ص 332 ح 10757.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس در راه خدا، شمشير به ميان ببندد، خداوند در بهشت، شمشيرى جواهرنشان بر او حمايل مىكند كه دنيا، از زمانى كه خداوند آن را آفريده تا روزى كه نابودش مىكند، با آن برابرى نمىكند. خداوند، به شمشير و نيزه و سلاح رزمنده، مباهات مىكند، و هر گاه خدا به بندهاى مباهات كند، هرگز او را عذاب نمىنمايد.
عنه صلى الله عليه و آله: الغُزاةُ إذا هَمّوا بِالغَزوِ كَتَبَ اللّهُ لَهُم بَراءَةً مِنَ النّارِ، فَإِذا تَجَهَّزوا لِغَزوِهِم باهَى اللّهُ بِهِمُ المَلائِكَةَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: رزمندگان، آن گاه كه آهنگ نبرد كنند، خداوند، برايشان بَرات آزادى از آتش را مىنويسد و چون خود را براى نبرد تجهيز كنند، خداوند متعال، به وجود آنان بر فرشتگان، فخر مىفروشد.
۱.مجمع البيان: ج 2 ص 884 عن الإمام الرضا عن الإمام الحسين عن الإمام عليّ عليهم السلام، بحارالأنوار: ج 100 ص 12 ح 27.