حدیث دربارهگريستن براى خدا

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ما مِن مُؤمِنٍ يَخرُجُ مِن عَينَيهِ مِثلُ رَأسِ الذُّبابَةِ مِنَ الدُّموعِ فَيُصيبُ حَرَّ وَجهِهِ، إلّا حَرَّمَهُ اللّه‏ُ عَلَى النّارِ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هيچ مؤمنى نيست كه از چشمانش به اندازه سرِ مگسى اشك بيرون بيايد و بر گونه‏اش بغلتد، مگر آن كه خداوند، او را بر آتش [دوزخ]، حرام مى‏گرداند.

۱.إرشاد القلوب: ص 97، مستدرك الوسائل: ج 11 ص 246 ح 12887.

کلیدواژه‌ها دوزخ موانع رفتن به دوزخ گریستن برای خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس بر گناه خويش بگِريد، چندان كه اشك‏هايش بر ريش او جارى شود، خداوند، رُخساره او را بر آتش، حرام مى‏گرداند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس خدا را ياد كند و از ترس خداوند، اشك از چشمانش جارى شود، به طورى كه از اشك‏هايش بر زمين بريزد، خداوند، روز قيامت، او را عذاب نمى‏كند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردى كه از ترس خدا گريسته باشد، وارد آتش نمى‏شود، مگر آن كه شير رفته، به پستان باز گردد، مَثَلى است براى كارى ناشدنى، مثل: آب رفته به جوى باز گشتن. و غبارِ [جهاد] در راه خدا و دود جهنّم با هم جمع نمى‏شوند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ديشب، چيزهاى شگفتى ديدم. ديدم كه مردى از امّتم در آتش افتاد؛ امّا اشك‏هايش كه از ترس خدا گريسته بود، آمدند و او را از آن، بيرون كشيدند.

امام زين العابدين عليه ‏السلام: معبودا! آيا چشمان مرا كه از ترس تو گريان بوده‏اند، به آتش مى‏سوزانى؟!

امام باقر عليه ‏السلام: آن گاه كه خداى عز و جل با موسى بن عمران عليه ‏السلام سخن گفت، موسى گفت:. معبودا! پاداش كسى كه چشمانش از ترس تو اشك بريزند، چيست؟ فرمود: «اى موسى! چهره او را از گرماى آتش، در امان مى‏دارم».

امام صادق عليه ‏السلام: هيچ چشمى نيست، مگر آن كه در روز قيامت، گريان است، بجز چشمى كه از خوف خدا گريسته باشد، و هيچ چشمى از ترس خداوند عز و جل اشكبار نگشت، مگر آن كه خداوند عز و جل، بقيّه بدن او را نيز بر آتش، حرام كرد، و اگر اشكش بر رُخسارش سرازير شود، هرگز گرد زبونى و خوارى، بر آن رُخ نمى‏نشيند. هر چيزى [و عملى از اعمال انسان] پيمانه و وزنى دارد، مگر اشك؛ چرا كه خداوند عز و جل با اندكِ آن، درياهاى آتش را خاموش مى‏سازد، و اگر در ميان امّتى يك بنده [از خوف خدا]بگِريد، خداوند عز و جل به واسطه گريه آن بنده، بر آن امّت، رحم مى‏آورد.