حدیث دربارهايمان

امام على عليه ‏السلام ـ در دعاى معروف به «دعاى كميل» ـ : اى معبود من و اى سَرور و اى پروردگار من! آيا به راستى مرا با آتشت عذاب خواهى كرد، پس از آن كه به يكتايى تو اقرار كرده‏ام و پس از آن كه شناخت تو را در دل پروراندم و زبانم، پيوسته از تو ياد كرد و عشق تو، با جانم در آميخت و از سرِ صدق به تو اعتراف كردم و تو را خواندم و در برابر پروردگارى‏ات، سرِ تسليم فرود آوردم؟ هرگز! تو بزرگوارتر از آنى كه آن را كه پرورده‏اى، تباه سازى، يا آن را كه به خود نزديك ساخته‏اى، از خويشتن دور گردانى، يا آن را كه سرپناه داده‏اى، آواره نمايى، يا كسى را كه در سايه حمايت و رحمت خود آورده‏اى، به دست بلا بسپارى. كاش مى‏دانستم ـ اى آقا و معبود و سَرور من ـ كه آيا آتش را بر چهره‏هايى چيره مى‏گردانى كه در برابر عظمت تو، سجده‏كنان، به خاك افتاده‏اند، و بر زبان‏هايى كه صادقانه، به يكتايىِ تو گويا شده‏اند و ستايش‏كنان، به شُكرگزارى از تو پرداخته‏اند، و بر دل‏هايى كه حقيقتا به خدايىِ تو اعتراف كرده‏اند، و بر درون‏هايى كه از شناخت تو آكنده شده، چندان كه خاشع گشته‏اند، و بر اندام‏هايى كه دادخواهانه، به سوى جايگاه‏هاى عبوديت و پرستش تو دويده‏اند و اعتراف‏كنان [به گناهانشان]، از تو آمرزش طلبيده‏اند! [هرگز] چنين گمانى به تو نمى‏رود و به لطف تو، خبرى هم در اين باره، از تو به ما نرسيده است، اى بزرگوار، اى پروردگار! تو، ناتوانىِ مرا در برابر اندكْ‏بلا و كيفرهاى دنيا و ناملايماتى كه بر اهل آن مى‏گذرد، مى‏دانى، با آن كه اين بلاها و ناملايمات، درنگش اندك و دورانش ناچيز و مدّتش كوتاه است. پس چگونه تاب تحمّل بلاى آخرت و ناملايمات بزرگ آن جا را دارم، در حالى كه بلاى آن، مدّتش طولانى و درنگش هميشگى است، و بر اهل آن (بلا و كيفر)، تخفيف نمى‏يابد؛ زيرا آن بلا، از خشم و انتقام و ناخشنودى تو سرچشمه مى‏گيرد؛ و اين، چيزى است كه آسمان‏ها و زمين، ياراى ايستادگى در برابرش را ندارند، چه رسد به من ـ اى سَرورم ـ كه من، بنده ناتوان و خوار و حقير و بيچاره و بينواى تو ام!