حدیث دربارهايمان

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سَمّانِيَ اللّه‏ُ مِن فَوقِ عَرشِهِ عَشرَةَ أسماءٍ. وجَعَلَ اسمي فِي التَّوراةِ: اُحَيدَ، فَبِالتَّوحيدِ حَرَّمَ أجسادَ اُمَّتي عَلَى النّارِ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداوند، از فراز عرشش، ده نام بر من نهاد. در تورات، نامم را «اُحَيد (دور كننده)» ۲ گذاشت؛ زيرا به واسطه توحيد، پيكرهاى امّت مرا بر آتش، حرام گردانيد.

۱.معاني الأخبار: ص 51 ح 1، الخصال: ص 425 ح 1، علل الشّرائع: ص 128 ح 3 كلّها عن جابر بن عبداللّه‏، بحارالأنوار: ج 16 ص 92 ح 27.

۲.پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «به اين سببْ اُحَيد (دور كننده) ناميده شدم كه امّت خود را از آتش جهنّم، دور مى‏سازم».

کلیدواژه‌ها ایمان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هيچ كافرى به بهشت وارد نمى‏شود، و هيچ مؤمنى به آتش در نمى‏آيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه به وزن دانه خَردلى ايمان در دلش باشد، به آتش [دوزخ]وارد نمى‏شود، و كسى كه به اندازه دانه خَردلى تكبّر در دلش باشد، به بهشت وارد نمى‏شود.

صحيح البخارى ـ به نقل از اَنَس ـ : پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله به مَعاذ كه در تركِ شتر ايشان نشسته بود، فرمود: «اى مَعاذ بن جَبَل!». معاذ گفت: بله، اى پيامبر خدا! امر بفرما. دوباره فرمود: «اى معاذ!». معاذ گفت: بله، اى پيامبر خدا! در خدمتم. اين جملات، سه بار ردّ و بدل شد. بار سوم، پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «هيچ كس نيست كه از صميم دلش گواهى دهد كه خدايى جز خداى يكتا نيست و محمّد، فرستاده خداست، مگر آن كه خداوند، او را بر آتش، حرام مى‏گردانَد».

سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابن عمر ـ : همراه پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله به يكى از غزوات ايشان مى‏رفتيم كه بر مردمانى گذشت. پرسيد: «شما كيستيد؟». گفتند: ما مسلمانيم. زنى مشغول هيزم كردن به تنورش بود و پسربچّه‏اى با خود داشت. شعله تنور كه بالا مى‏آمد، بچّه‏اش را از آن، دور مى‏كرد. آن زن، نزد پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله آمد و گفت: تو پيامبر خدايى؟ فرمود: «آرى». گفت: پدر و مادرم به فدايت! آيا خداوند، مهربان‏ترينِ مهربانان نيست؟ فرمود: «چرا». گفت: آيا خداوند به بندگانش، مهربان‏تر از مادر به فرزندش نيست؟ فرمود: «چرا». زن گفت: ولى مادر، فرزندش را در آتش نمى‏اندازد! پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، شروع به گريستن كرد. سپس سرش را به طرف آن زن كرد و فرمود: «خداوند، از بندگانش تنها آن نافرمانِ سركشى را عذاب مى‏كند كه در برابر خدا، سركشى مى‏نمايد و از گفتن "لا إله إلّا اللّه‏"، امتناع مى‏ورزد».

التوحيد ـ به نقل از ابن عبّاس ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «سوگند به آن كه مرا به راستى، نويد دهنده بر انگيخت، خداوند، هرگز هيچ يكتاپرستى را با آتش، عذاب نمى‏كند، و [بلكه] يكتاپرستان [براى ديگران] شفاعت مى‏كنند و شفاعتشان هم پذيرفته مى‏شود». سپس فرمود: «چون روز قيامت شود، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ دستور مى‏دهد تا عدّه‏اى را كه در سراى دنيا كردارهايشان بد بوده است، به سوى آتش ببرند. آنها مى‏گويند: پروردگارا! چگونه ما را به آتش در مى‏آورى، حال آن كه در سراى دنيا، تو را به يگانگى مى‏پرستيديم؟! و چگونه زبان‏هايمان را در آتش مى‏سوزانى، با آن كه در سراى دنيا به توحيد تو، گويا بوده‏اند؟! و چگونه دل‏هاى ما را مى‏سوزانى، در حالى كه معتقد بوده‏اند كه خدايى جز تو نيست؟! يا چگونه چهره‏هاى ما را مى‏سوزانى، با آن كه آن را براى تو بر خاك نهاده‏ايم؟! يا چگونه دستان ما را مى‏سوزانى، در حالى كه آنها را به دعا، به سوى تو بلند كرده‏ايم؟! خداوند عز و جل مى‏فرمايد: "بندگان من! كردارهاى شما در سراى دنيا بد بود. پس سزاى شما، آتش جهنّم است". مى‏گويند: پروردگارا! بخشايش تو بزرگ‏تر است يا خطاهاى ما؟ خداوند عز و جل مى‏فرمايد: "بخشايش من". مى‏گويند: رحمت تو، پهناورتر است يا گناهان ما؟ مى‏فرمايد: "بلكه رحمت من". مى‏گويند: اقرار ما به يكتايى تو بزرگ‏تر است يا گناهان ما؟ خداوند عز و جل مى‏فرمايد: "بلكه اقرار شما به يكتايى من، بزرگ‏تر است". مى‏گويند: پروردگارا! پس بايد بخشايش و رحمت تو كه همه چيز را در بر گرفته است، ما را نيز در بر بگيرد. پس، خداوند عز و جل مى‏فرمايد: "فرشتگان من! به عزّت و جلالم سوگند، هيچ مخلوقى را نيافريده‏ام كه نزد من، محبوب‏تر از كسانى باشد كه به يكتايى من و اين كه خدايى جز من نيست، اقرار دارند، و بر من است كه يكتاپرستانم را به آتش، در نياورم. بندگانم را به بهشت در آوريد!"».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر بنده‏اى روز قيامت، كه به قصد قربت، «لا إله إلّا اللّه‏» گفته باشد، چيزى دريافت نمى‏كند، جز اين كه خداوند، آتش را بر او حرام مى‏گردانَد.

امام على عليه ‏السلام: خداوند عز و جل، شما را به داد و ستدى راه‏نمايى فرمود كه از عذاب دردناك، نجاتتان مى‏دهد و به خير [و نيكى]نزديكتان مى‏سازد. [آن داد و ستد، عبارت است از:] ايمان آوردن به خدا و جهاد كردن در راه خدا، و پاداش آن را هم آمرزش گناه و سكونتگاه‏هاى پاكيزه خود در بهشت‏هاى جاويدان، قرار داد.

امام على عليه ‏السلام ـ در دعا ـ : بار خدايا! جامه خشوع و عزّتمندانه ايمان را بر من بپوشان، پيش از آن كه جامه خشوعِ خوارى در آتش [دوزخ]، بر من پوشانيده شود.