حدیث دربارهاين كارها

صحيح مسلم عن عياض بن حمار: إنَّ رَسولَ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله قالَ ذاتَ يَومٍ في خُطبَتِهِ:. «أهلُ النّارِ خَمسَةٌ: الضَّعيفُ الَّذي لا زَبْرَ ۱ لَهُ؛ الَّذينَ هُم فيكُم تَبَعا لا يَتَّبِعونَ أهلاً ولا مالاً، وَالخائِنُ الَّذي لا يَخفى لَهُ طَمَعٌ وإن دَقَّ إلّا خانَهُ، ورَجُلٌ لا يُصبِحُ ولا يُمسي إلّا وهُوَ يُخادِعُكَ عَن أهلِكَ ومالِكَ» وذَكَرَ البُخلَ أوِ الكَذِبَ «وَالشِّنظيرُ الفَحّاشُ ۲». ۳
صحيح مسلم ـ به نقل از عياض بن حمار ـ : روزى پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در سخنرانى خود فرمود: «. اهل دوزخ، پنج طايفه‏اند: ناتوانى كه از خِرد، بى‏بهره است؛ آنان كه در ميان شما خدمتكارند (/ دنباله‏روند) و در پى [به دست آوردن]زن و دارايى نيستند؛ خيانتكارى كه با بُروز كمترين طمعى در او، دست به خيانت مى‏زند؛ مردى كه روز و شب مى‏كوشد تو را در باره زن و دارايى‏ات بفريبد». سپس از بخل يا دروغ نيز ياد كرد [و فرمود:] «و بداخلاقِ ناسزاگو».
۱.أي لاعقل له يَزْبُره وينهاه عن الإقدام على ما لا ينبغي (النهاية: ج 2 ص 293 «زبر»).
۲.الشِنظير الفحّاش. هو السيّي? الخلق (النهاية: ج 2 ص 504 «شنظر»).
۳.صحيح مسلم: ج 4 ص 2198 ح 63، مسند ابن حنبل: ج 6 ص 157 ح 17491، السنن الكبرى: ج 10 ص 150 ح 20161، المعجم الكبير: ج 17 ص 361 ح 992، كنز العمّال: ج 16 ص 101 ح 44061.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.