حدیث دربارهاين كارها

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: أربَعَةٌ حَقٌّ عَلَى اللّه‏ِ أن لا يُدخِلَهُمُ الجَنَّةَ ولا يُذيقَهُم نَعيمَها: مُدمِنُ الخَمرِ، وآكِلُ الرِّبا، وآكِلُ مالِ اليَتيمِ بِغَيرِ حَقٍّ، وَالعاقُّ لِوالِدَيهِ. ۱
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: چهار كس‏اند كه بايسته است خداوند، آنان را به بهشت نبرَد و نعمت‏هاى آن را به آنان نچشانَد: باده‏گُسار، رِباخوار، كسى كه مال يتيم را به ناحق بخورد، و كسى كه با پدر و مادرش بدرفتارى كند (/ از فرمان پدر و مادرش سرپيچى كند).
۱.المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 43 ح 2260، شعب الايمان: ج 4 ص 397 ح 5530 كلاهما عن أبي هريرة، كنز العمّال: ج 16 ص 67 ح 43966.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.