حدیث دربارهاين كارها

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: تَخرُجُ عُنُقٌ مِنَ النّارِ يَومَ القِيامَةِ، لَها عَينانِ تُبصِرانِ، وأُذُنانِ تَسمَعانِ، ولِسانٌ يَنطِقُ، يَقولُ: إنّي وُكِّلتُ بِثَلاثَةٍ: بِكُلِّ جَبّارٍ عنيدٍ، وبِكُلِّ مَن دَعا مَعَ اللّه‏ِ إلها آخَرَ، وبِالمُصَوِّرينَ. ۱
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: روز قيامت، تنوره‏اى از آتش بيرون مى‏آيد كه داراى دو چشمى است كه مى‏بينند، و دو گوشى كه مى‏شنوند، و زبانى كه حرف مى‏زند. مى‏گويد: من، بر سه كس گماشته شده‏ام: بر هر متكبّرِ سركشى؛ و بر هر كسى كه خدايى ديگر را شريك خداوند، قرار داده است؛ و بر صورتگران.
۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 701 ح 2574، مسند ابن حنبل: ج 3 ص 235 ح 8438، البعث والنشور: ص 293 ح 524، شعب الإيمان: ج 5 ص 190 ح 6317 كلّها عن أبي هريرة.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.