حدیث دربارهاين كارها
عنه صلى الله عليه و آله: صِنفانِ مِن أهلِ النّارِ لَم أرَهُما؛ قَومٌ مَعَهُم سياطٌ كَأَذنابِ البَقَرِ يَضرِبونَ بِهَا النّاسَ، ونِساءٌ كاسياتٌ عارياتٌ مُميلاتٌ مائِلاتٌ، رُؤوسُهُنَّ كَأَسنِمَةِ البُختِ ۱ المائِلَةِ، لا يَدخُلنَ الجَنَّةَ ولا يَجِدنَ ريحَها، وإنَّ ريحَها لَيوجَدُ مِن مَسيرَةِ كَذا وكَذا. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دو دسته از اهل آتشاند كه من، [هنوز] آنها را نديدهام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّهاى كه تازيانههايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مىزنند؛ و زنانى كه پوشيدهاند و در عين حال، برهنهاند، منحرف كنندهاند و خود، منحرفاند ۳ و سرهايشان، همچون كوهانهاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمىروند و بوى آن را كه از فاصلهاى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مىرسد، استشمام نمىكنند.
۱.البُختُ: هي جِمالٌ طِوالُ الأعناقِ (النهاية: ج 1 ص 101 «بخت»).
۲.صحيح مسلم: ج 3 ص 1680 ح 125 و ج 4 ص 2192 ح 52، السنن الكبرى: ج 2 ص 331 ح 3260، المعجم الأوسط: ج 2 ص 224 ح 1811 و ج 6 ص 80 ح 5854، شعب الإيمان: ج 6 ص 167 ح 7801، تفسير القرطبي: ج 12 ص 310 كلّها عن أبي هريرة، كنز العمّال: ج 16 ص 383 ح 45013.
۳.واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مىروند و دل مردان را مىرُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مىكنند و تا نيمه سر را مىپوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مىآيند و خود را به نمايش مىگذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مىدهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مىروند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكارهها، موهاى خود را شانه و آرايش مىكنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مىكنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»).