حدیث دربارهبخل

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: البُخلُ شَجَرَةٌ مِن أشجارِ النّارِ لَها أغصانٌ مُتَدَلِّيَةٌ فِي الدُّنيا، فَمَن كانَ بَخيلاً تَعَلَّقَ بِغُصنٍ مِن أغصانِها، فَساقَهُ ذلِكَ الغُصنُ إلَى النّارِ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: بخل، درختى از درختان آتش [دوزخ] است و شاخه‏هايش در دنيا آويزان‏اند. پس آن كه بخيل باشد، به شاخه‏اى از شاخه‏هاى آن درخت، آويخته است و آن شاخه، او را به سوى آتش مى‏بَرَد.

۱.الأمالي للطوسي: ص 475 ح 1036 عن سعيد بن مسلمة عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم ‏السلام، قرب الإسناد: ص 117 ح 409 عن الحسين بن علوان عن الإمام الصادق عن أبيه عليهماالسلام عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، الاختصاص: ص 253 عن العالم عليه ‏السلام وكلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 73 ص 303 ح 14؛ شعب الإيمان: ج 7 ص 435 ح 10875 عن سعيد بن مسلمة عن الإمام الصادق عن أبيه عن جدّه عليهم ‏السلام عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، حلية الأولياء: ج 7 ص 92 عن جابر وكلاهما نحوه، كنز العمّال: ج 6 ص 337 ح 15927.

کلیدواژه‌ها بخل دوستی مردم آداب دوستی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در آتش [دوزخ]، درختى است كه به آن «بخل» مى‏گويند و از آن، بخل به بار مى‏نشيند، و هيچ بخيلى، هرگز وارد بهشت نمى‏شود.

امام على عليه ‏السلام: بخيل، در دنيا نكوهيده، و در آخرت، معذّب و مورد ملامت است.

امام صادق عليه ‏السلام: هيچ مؤمنى نيست كه از برادر مؤمنش [نفوذ و] اعتبار بيشترى داشته باشد و آن را از او دريغ ورزد، يعنى: از نفوذ و اعتبار خود، جهت كارگشايى براى برادرش استفاده نكند. مگر آن كه در دنيا و آخرت، دچار پستى و خوارى مى‏شود، و روز قيامت، نَفَس‏هاى آتش بر چهره او مى‏خورَد، چه اهل عذاب باشد يا آمرزيده.

امام حسن عليه ‏السلام: بخشندگى، از جانب خدا، بر بندگان، واجب آمده است كه در كتاب محكم [الهى] تلاوت مى‏شود [خدا] بهشت‏هايش را به بندگان بخشنده‏اش وعده داده و براى بخيلان، آتش جهنّم را آماده كرده است.