حدیث دربارهمال اندوزى
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: ما مِن صاحِبِ ذَهَبٍ ولا فِضَّةٍ لا يُؤَدّي مِنها حَقَّها إلّا إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ
صُفِحَت لَهُ صَفائِحُ مِن نارٍ، فَاُحمِيَ عَلَيها في نارِ جَهَنَّمَ، فَيُكوى بِها جَنبُهُ وجَبينُهُ وظَهرُهُ، كُلَّما بَرَدَت اُعيَدت لَهُ، في يَومٍ كانَ مِقدارُهُ خَمسينَ ألفَ سَنَةٍ، حَتّى يُقضى بَينَ العِبادِ، فَيُرى سَبيلُهُ؛ إمّا إلَى الجَنَّةِ وإمّا إلَى النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ دارنده زر و سيمى نيست كه حقّ آنها را نپردازد، مگر آن كه چون
روز رستاخيز شود ـ روزى كه مدّتش پنجاه هزار سال است ـ، آن زر و سيمها به ورقههايى از آتش تبديل مىشوند و آنها را در آتش جهنّم، سرخ خواهند كرد تا با آنها، پهلو و پيشانى و پشت او را داغ كنند، و هر بار كه سرد شوند، دو باره سرخشان مىنمايند، تا آن گاه كه داورى در باره بندگان به پايان رسد. آن گاه، راهش به او نشان داده مىشود؛ يا به سوى بهشت و يا به سوى آتش.
۱.صحيح مسلم: ج 2 ص 680 ح 24، سنن أبي داود: ج 2 ص 124 ح 1658، مسند ابن حنبل: ج 3 ص 79 ح 7566، صحيح ابن حبّان: ج 8 ص 45 ح 3253 كلّها عن أبي هريرة نحوه، كنز العمّال: ج 6 ص 302 ح 15795؛ مجمع البيان: ج 5 ص 41 نحوه.