حدیث دربارهستم

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مَن طَلَبَ قَضاءَ المُسلِمينَ حَتّى يَنالَهُ ثُمَّ غَلَبَ عَدلُهُ جَورَهُ فَلَهُ الجَنَّةُ، ومَن غَلَبَ جَورُهُ عَدلَهُ فَلَهُ النّارُ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كه در جستجوى مسند قضاى مسلمانان بر آيد و هنگامى كه به آن دست يافت، عدالت او بر ستمش چيره آيد، بهشتى خواهد بود؛ ولى آن كه ستم او بر عدالتش چيره آيد، دوزخى است.

۱.سنن أبي داود: ج 3 ص 299 ح 3575، السنن الكبرى: ج 10 ص 151 ح 20165، فتح الباري: ج 13 ص 124، تهذيب الكمال: ج29 ص162 الرقم 6310 كلّها عن أبي هريرة، كنز العمّال: ج6 ص94 ح14997.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا ستم حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: پروردگارتان فرمود: «به عزّت و جلالم سوگند، حتما در دنيا و آخرت، از ظالم، انتقام مى‏گيرم!».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ستايش، خدايى را كه. بهشت را پاداش پرهيزگاران قرار داد، و آتش را كيفر ستمكاران.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ستمگران و ياران آنان، در آتش‏اند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، روز قيامت، بنده در حالى مى‏آيد كه [در نامه اعمالش] به اندازه كوه‏هاى استوار، كار نيك دارد و مى‏پندارد كه به سبب آنها به زودى وارد بهشت خواهد شد؛ امّا ستم‏ها [و حق كشى‏ها]يى كه كرده است، پيوسته نزد او مى‏آيند، تا جايى كه حتّى يك كار نيك هم برايش باقى نمى‏ماند و [افزون بر اين،] گناهانى به اندازه كوه‏هاى استوار، برايش قرار داده مى‏شود. آن گاه، فرمان مى‏رسد كه او را به آتش برند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: عدالت، ترازوى خدا در زمين است. پس هر كه عدالت را در پيش بگيرد، عدالت، او را به بهشت مى‏كشاند و هر كه آن را وا نهد، وى را به سوى آتش مى‏رانَد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اگر بخواهيد، شما را از فرمان‏روايى و چيستى آن، خبر مى‏دهم: آغازش سرزنش است، ميانه‏اش پشيمانى، و فرجامش عذاب روز رستاخيز، مگر براى آن كس كه دادگرى پيشه كند.

امام على عليه ‏السلام: ستم، آتش را [بر ستمگر] واجب مى‏گرداند.

امام على عليه ‏السلام: كسى كه به بندگان خدا ستم كند، خداوندْ خود، طرف دعواى اوست و نه بندگانش، يعنى: طرف حسابش خداست و نه آن بنده‏اى كه به او ستم شده است. و هر گاه خداوند سبحان، طرف دعواى كسى باشد، دليل او را [در ستمى كه كرده،] ابطال مى‏كند و وى را در دنيا و آخرتش عذاب مى‏دهد.