حدیث دربارهآرزوى ناآگاهى از رسيدگى به كارهايشان
الإمام الباقر عليه السلام: وَأُنزِلَ فِي الحاقَّةِ: «وَ أَمَّا مَن أُوتِىَ كِتَـبَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَــلَيتَنِى لَم أُوتَ كِتَـبِيَه * وَ لَم أَدرِ مَا حِسَابِيَه * يَــلَيتَهَا كَانَتِ القَاضِيَةَ * مَا أَغنَى عَنِّى مَالِيَه ـ إلى قَولِهِ ـ إِنَّهُ كَانَ لَا يُؤمِنُ بِاللَّهِ العَظِيمِ» ۱ فَهذا مُشرِكٌ. ۲
امام باقر عليه السلام: در سوره حاقّه نازل شده است: «امّا آن كسى كه نامه عملش به دست چپش داده مىشود، مىگويد: «اى كاش نامهام به من داده نشده بود و از حسابم، خبردار نمىشدم! اى كاش [مرگ، آن را] تمام كرده بود. مالم سودى برايم نداشت»» تا اين جا كه: «او به خداى بزرگ، ايمان نياورده است» . اين شخص، همان مشرك است.