آرزوى ناآگاهى از رسيدگى به كارهايشان

1 حدیث
الإمام الباقر عليه ‏السلام: وَأُنزِلَ فِي الحاقَّةِ: «وَ أَمَّا مَن أُوتِىَ كِتَـبَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَــلَيتَنِى لَم أُوتَ كِتَـبِيَه * وَ لَم أَدرِ مَا حِسَابِيَه * يَــلَيتَهَا كَانَتِ القَاضِيَةَ * مَا أَغنَى عَنِّى مَالِيَه ـ إلى قَولِهِ ـ إِنَّهُ كَانَ لَا يُؤمِنُ بِاللَّهِ العَظِيمِ» ۱ فَهذا مُشرِكٌ. ۲
امام باقر عليه ‏السلام: در سوره حاقّه نازل شده است: «امّا آن كسى كه نامه عملش به دست چپش داده مى‏شود، مى‏گويد: «اى كاش نامه‏ام به من داده نشده بود و از حسابم، خبردار نمى‏شدم! اى كاش [مرگ، آن را] تمام كرده بود. مالم سودى برايم نداشت»» تا اين جا كه: «او به خداى بزرگ، ايمان نياورده است» . اين شخص، همان مشرك است.
۱.الحاقّة: 25 ـ 33.
۲.الكافي: ج 2 ص 30 ح 1 عن محمّد بن سالم، بحارالأنوار: ج 69 ص 88 ح 30.