حدیث دربارهآرزوى بازگشت به دنيا

امام صادق عليه ‏السلام: هر گاه كافر بميرد، هفتاد هزار دوزخبان، او را به سوى قبرش تشييع مى‏كنند و او با صدايى كه جز پريان و آدميان، همه موجودات آن را مى‏شنوند، حاملان تابوتش را سوگند مى‏دهد و مى‏گويد: كاش مرا بازگشتى [دوباره به دنيا]بود تا از مؤمنان مى‏شدم! و مى‏گويد: مرا بر گردانيد تا شايد در آنچه وا نهاده‏ام، كار نيكى انجام دهم. امّا دوزخبانان پاسخش مى‏دهند: «هرگز! اين، سخنى است كه تو مى‏گويى». و فرشته‏اى به آنان ندا مى‏دهد كه: «اگر هم باز گردانيده شود، باز همان كارهايى را مى‏كند كه از آن نهى شده بود». چون او را در گورش نهند و مردم پراكنده شوند، نكير و منكر در هولناك‏ترين چهره به نزدش مى‏آيند و او را مى‏شناسند. سپس به وى مى‏گويند: «پروردگارت كيست؟ دينت چيست؟ پيامبرت چه كسى است؟». او زبانش بند مى‏آيد و نمى‏تواند پاسخ دهد. پس منكر و نكير، چنان ضربتى از عذاب خدا بر او مى‏كوبند كه همه موجودات، از آن به وحشت مى‏افتند. دوباره به او مى‏گويند: «پروردگارت كيست؟ دينت چيست؟ پيامبرت چه كسى است؟». او مى‏گويد: نمى‏دانم. نكير و منكر به او مى‏گويند: «نه دانستى و نه راه يافتى و نه رستگار شدى». سپس درى به سوى آتش برايش مى‏گشايند و از جوشاب جهنّم برايش فرود مى‏آورند. اين است سخن خداى عز و جل كه: «و امّا اگر از دروغزنانِ گم‏راه باشد، پس با آب جوشان پذيرايى مى‏شود» ؛ يعنى در قبر «و در آتش افروخته جاى مى‏گيرد» ؛ يعنى در آخرت.