حدیث دربارهنوشيدنى آنان

الخصال عن أبي موسى الأشعري: قالَ رسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ثَلاثَةٌ لا يَدخُلونَ الجَنَّةَ: مُدمِنُ خَمرٍ، ومُدمِنُ سِحرٍ، وقاطِعُ رَحِمٍ. ومَن ماتَ مُدمِنَ خَمرٍ سَقاهُ اللّه‏ُ عز و جل مِن نَهرِ الغُوطَةِ. قيلَ: وما نَهرُ الغُوطَةِ؟ قالَ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: نَهرٌ يَجري مِن فُروجِ المومِساتِ، يُؤذي أهلَ النّارِ ريحُهُنَّ. ۱

الخصال ـ به نقل از ابو موسى اشعرى ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «سه كس به بهشت نمى‏روند: باده‏گسار، جادوگر و بُرنده پيوند خويشاوندى. كسى كه باده‏گسار بميرد، خداوند عز و جل از نهر غوطه به او مى‏نوشاند». گفته شد: نهر غوطه چيست؟ فرمود: «نهرى است كه از چِركابه فرج‏هاى زنان روسپى جارى مى‏شود و بوى آن، دوزخيان را آزار مى‏دهد».

۱.الخصال: ص 179 ح 243، معاني الأخبار: ص 330 ح 1، بحارالأنوار: ج 79 ص 129 ح 15؛ مسند ابن حنبل: ج 7 ص 139 ح 19586، المستدرك على الصحيحين: ج 4 ص 163 ح 7234 وفيهما «مصدّق بالسحر» بدل «مدمن سحر»، كنز العمّال: ج 16 ص 31 ح 43806.

کلیدواژه‌ها دوزخ زندگی اهل آتش نوشیدنی آنان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ در باره اين سخن خداى بزرگ: «و به او آبى از خونِ آميخته به چرك نوشانده مى‏شود. آن را جرعه جرعه مى‏نوشد» ـ : [آن نوشيدنى،] نزديك دهانش برده مى‏شود و او آن را ناخوش مى‏دارد. چون به نزديكش برده شد، چهره‏اش را بريان مى‏كند و پوست سرش مى‏افتد، و همين كه آن را نوشيد، روده‏هايش را از هم فرو مى‏پاشد، به گونه‏اى كه از مخرجش بيرون مى‏آيد. خداوند مى‏فرمايد: «و آبى جوشان نوشانده مى‏شوند و روده‏هايشان را از هم فرو مى‏پاشد» و مى‏فرمايد: «و اگر فريادرسى جويند، با آبى چون مسِ گداخته يارى مى‏شوند كه چهره‏ها را بريان مى‏كند؛ چه بد نوشيدنى‏اى است!» .

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ در باره اين سخن خداى متعال: «چون مُهل» ـ : [مُهل،] چيزى است مانند دُردىِ روغن زيتون و هر گاه آن را به صورتش نزديك كند، پوست صورتش در آن [ظرف پر از مُهل] مى‏افتد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: جوشاب بر سر آنان ريخته مى‏شود و آن جوشاب در سرشان فرو مى‏رود تا به شكمشان مى‏رسد و آنچه را درون آن است، ذوب مى‏كند و از پاهايش خارج مى‏شود ـ و اين، همان «صَهَر (موادّ مذاب)» است ـ و دوباره از نو آغاز مى‏شود.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خدا لعنت كند شراب را و كِشت كننده [درخت] آن را و افشرنده شراب را و نوشنده‏اش را.! كسى كه آن را بنوشد، خداوند تا چهل روز نمازش را نمى‏پذيرد و اگر بميرد و قطره‏اى از آن در شكمش باشد، بر خداوند عز و جل است كه از «طينت خبال» به او بنوشاند و آن، زردابه بدن دوزخيان و چركابه‏اى است كه از فرج زنان زناكار، خارج مى‏شود. اينها در ديگ‏هاى جهنّم جمع مى‏شود و اهل آتش آن را مى‏نوشند، و معده و روده‏هاى آنها و پوستشان را ذوب مى‏كند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سوگند به آن كه مرا به حق بر انگيخت، شرابخوار، تشنه مى‏ميرد و در قبر، تشنه است. روز قيامت نيز تشنه بر انگيخته مى‏شود و فرياد مى‏زند: واى كه هزار سال است تشنه‏ام! پس آبى چون مسِ گداخته ـ كه چهره را بريان مى‏كند و بد نوشيدنى‏اى است ـ به او داده مى‏شود و بر اثر آن، چهره‏اش مى‏پزد و دندان‏ها و چشمانش در آن ظرف مى‏ريزد. او چاره‏اى از نوشيدن آن ندارد [و مى‏نوشد] و هر چه در شكم اوست، ذوب مى‏شود.

امام على عليه ‏السلام ـ در حكمت‏هاى منسوب به ايشان ـ : بسا نوشنده آب خنكى [در دنيا] كه جوشاب [ـِ جهنّم] برايش مى‏جوشد!

امام صادق عليه ‏السلام: خداوند عز و جل فرمود: «هر كس نوشيدنىِ مست كننده‏اى بنوشد و يا آن را به طفلى نادان بنوشاند، از آب جوشان [ـِ دوزخ] به او مى‏نوشانم، چه اهل عذاب باشد و چه آمرزيده».