حدیث دربارهسوخت جهنّم

الرقّة والبكاء لابن قدامة عن محمّد بن هاشم: لَمّا نَزَلَت هذِهِ الآيَةُ: «وَ قُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجَارَةُ» قَرَأهَا النَّبيُّ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فَسَمِعَها شابٌّ إلى جَنبِهِ فَصَعِقَ، فَجَعَلَ رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله رَأسَهُ في حِجرِهِ رَحمَةً لَهُ، فَمَكَثَ ما شاءَ اللّه‏ُ أن يَمكُثَ ثُمَّ فَتَحَ عَينَيهِ، فَإِذا رَأسُهُ في حِجرِ رَسولِ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فَقالَ: بِأَبي أنتَ واُمّي مِثلُ أيِّ شَيءٍ الحَجَرُ؟ فَقالَ: أما يَكفيكَ ما أصابَكَ؟! عَلى أنَّ الحَجَرَ مِنها لَو وُضِعَ عَلى جِبالِ الدُّنيا لَذابَت مِنهُ، وإنَّ مَعَ كُلِّ إنسانٍ مِنهُم حَجَرا وشَيطانا. ۱

الرقّة و البكاء، ابن قدامه ـ به نقل از محمّد بن هاشم ـ : چون آيه «و سوخت آن، مردمان و سنگ‏هايند» فرود آمد، پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله آن را خواند. جوانى كه در كنار وى بود، آن را شنيد و از هوش رفت. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بر او ترحّم فرمود و سرش را در دامن خويش نهاد. مدّتى كه گذشت، آن جوان چشمانش را گشود و ديد سرش در دامن پيامبر خداست. گفت: پدر و مادرم به فدايت! آن سنگ‏ها مانند چه چيزند؟ فرمود: «آنچه بر سرت آمد، برايت كافى نيست؟! هر سنگ آن [چنان است كه]اگر بر كوه‏هاى دنيا نهاده شود، كوه‏ها از حرارت آن، آب مى‏شوند. و با هر انسانى از ايشان (دوزخيان)، يك سنگ و يك شيطان همراه است».

۱.الرّقة والبكاء لابن قدامة: ص 167 ح 144، الدرّ المنثور: ج 8 ص 226 نقلاً عن ابن أبي الدنيا.

کلیدواژه‌ها دوزخ ویژگی های جهنم سوخت جهنم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دستبرد به غنايم، از اخگر جهنّم است، و مستى نيز اخگر آتش است.

امام على عليه ‏السلام: سوخت آتش روز قيامت، هر توانگرى است كه از بخشيدن مال خويش به تهى‏دستان، بخل ورزد، و نيز هر عالمى كه دين را به دنيا بفروشد.

شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد ـ به نقل از ابو الحسن مدائنى ـ: حسن عليه ‏السلام. با زنى از بنى شيبان، از خاندان همّام بن مُرّه، ازدواج كرده بود. به ايشان گفته شد كه او هم‏عقيده خوارج است. ايشان، وى را طلاق داد و فرمود: «من خوش ندارم كه اخگرى از اخگرهاى جهنّم را به سينه‏ام بچسبانم».

الكافى ـ به نقل از عثمان بن عيسى، از مردى ديگر ـ : امام باقر عليه ‏السلام به يكى از همسران خود، علاقه شديدى داشت. روزى او را طلاق داد و از طلاق دادنش غمگين بود. يكى از خدمتكاران ايشان گفت: فدايت شوم! چرا طلاقش داديد؟ فرمود: «من از على عليه ‏السلام ياد كردم و او از ايشان، بد گفت. بنا بر اين، خوش نداشتم كه اخگرى از اخگرهاى جهنّم را به پوستم بچسبانم».