حدیث دربارهفريادخواهى از آتش
عنه عليه السلام ـ مِن دُعائِهِ فِي الصَّلاةِ عَلى حَمَلَةِ العَرشِ ـ : اللّهُمَّ. فَصَلِّ عَلَيهِم وعَلَى المَلائِكَةِ الَّذينَ مِن دونِهِم؛ مِن سُكّانِ سَماواتِكَ، وأهلِ الأَمانَةِ عَلى رِسالاتِكَ، وَالَّذينَ لا تَدخُلُهُم سَأمَةٌ مِن دُؤوبٍ، ولا إعياءُ مِن لُغوبٍ، ولا فُتورٌ، ولا تَشغَلُهُم عَن تَسبيحِكَ الشَّهَواتُ، ولا يَقطَعُهُم عَن تَعظيمِكَ سَهوُ الغَفَلاتِ، الخُشَّعُ الأَبصارِ فَلا يَرومونَ النَّظَرَ إلَيكَ، النَّواكِسُ الأَذقانِ ۱ الَّذينَ قَد طالَت رَغبَتُهُم فيما لَدَيكَ، المُستَهتَرونَ بِذِكرِ آلائِكَ، وَالمُتَواضِعونَ دونَ عَظَمَتِكَ وجَلالِ كِبرِيائِكَ، وَالّذينَ يَقولونَ إذا نَظَروا إلى جَهَنَّمَ تَزفِرُ عَلى أهلِ مَعصِيَتِكَ: سُبحانَكَ! ما عَبَدناكَ حَقَّ عِبادَتِكَ. ۲
امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا براى درود فرستادن بر فرشتگان حامل عرش الهى ـ : بار خدايا! درود فرست بر آنان و بر فرشتگانى كه فروتر از آناناند و در آسمانهاى تو جاى دارند و امانتداران پيامهاى تو اند؛ همانان كه هر چه بكوشند، بيزارى به آنان راه نمىيابد و هر اندازه رنج برند، خستگى و سستى نمىگيرند. نه خواهشى دارند كه آنها را از ذكر تسبيح تو باز دارد، و نه سهو و غفلتى كه از بزرگداشت تو مانعشان شود. [از هيبت تو،] ديدگانْ فرو هشتهاند و به تو نمىنگرند، و چانهها فرو داشتهاند [و سر به زيرند]؛ همانان كه آنچه را از نزد تو باشد، بسى خواهاناند، به ياد كردن از نعمتهاى تو آزمندند، و در برابر بزرگىِ تو و شكوه كبرياى تو خاكسارند؛ همانان كه هر گاه به جهنّم مىنگرند ـ كه بر نافرمانان از تو نهيب مىزند ـ، مىگويند: «پاكا تو! ما تو را چنان كه شايسته بندگىِ توست، بندگى نكرديم».