آرزوى مرگ
2 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام: مَن لا يَسكُنُ الجَنَّةَ فَبَشِّرهُ بِعَذابٍ أليمٍ، وخِزيٍ مُقيمٍ، وأكبالٍ ومَقامِعَ، وسَلاسِلَ طِوالٍ، ومُقَطَّعاتِ النّيرانِ، ومُقارِنَةِ كُلِّ شَيطانٍ. الشَّرابُ صَديدٌ، وَاللِّباسُ حَديدٌ، والخَزَنَةُ فَظظَةٌ، وَالنّارُ مُلتَهِبَةٌ، وَالأَبوابُ موثَقَةٌ مُطبَقَةٌ، يُنادَونَ فَلا يُجابونَ، ويَستَغيثونَ فَلا يُرحَمونَ، نِداؤُهُم: «يَـمَــلِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ قَالَ إِنَّكُم مَّـكِثُونَ * لَقَدْ جِئْنَـكُم بِالْحَقِّ وَ لَـكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كَـرِهُونَ» ۱. ۲
امام على عليه السلام: كسى كه در بهشت ساكن نشد، پس نويدش ده به عذاب پردرد و خوارىِ ماندگار، دستبندها و گُرزها، زنجيرهاى دراز و پارههاى آتش، همبندى با شيطانها، نوشيدن خون آميخته به چرك، جامه آهنى، نگهبانان دژخيم، آتش شعلهكشان و درهاى سخت بسته و محكم. صدا مىزنند؛ امّا پاسخ داده نمىشوند. فريادخواهى مىكنند؛ ولى به آنان رحم نمىشود. فريادشان اين است كه: «اى مالك [ـِ دوزخ]! [بگو:] پروردگارت ما را بميراند. و او مىگويد: «شما ماندگاريد. ما حق را براى شما آورديم؛ ليك بيشترشان حق را ناخوش داشتند»».
تفسير القمّي: «إِنَّ المُجرِمِينَ فِى عَذَابِ جَهَنَّمَ خَــلِدُونَ * لَا يُفَتَّرُ عَنهُم وَ هُم فِيهِ مُبلِسُونَ» أَي آيِسُونَ مِنَ الخَيرِ، فَذلِكَ قَولُ أَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام: وَأَمّا أَهلُ المَعصِيَةِ فَخَلَدُوا فِي النّارِ، وَأُوثِقَ مِنهُماَلْأَقدامُ، وَغُلَّ مِنهُمُ الأَيدي إِلَى الأَعناقِ، وَأُلبِسَ أَجسادُهُم سَرابيلَ القَطِرانِ، وَقُطِّعَت لَهُم مُقَطَّعاتٌ مِنَ النّارِ، هُم في عَذابٍ قَد اِشتَدَّ حَرُّهُ، وَنارٍ قَد أُطبِقَ عَلى أَهلِها، فَلا يُفَتَّحُ عَنهُم أَبَدا، وَلا يَدخُلُ عَلَيهِم ريحٌ أَبدا، وَلا يَنقَضي مِنهُم اَلغَمُّ أَبَدا، وَالعَذابُ أَبَدا شَديدٌ، وَالعِقابُ أَبَدا جَديدٌ، لَا الدّارُ زائِلَةٌ فَتَفنى، وَلا آجالُ القَومِ تُقضى. ثُمَّ حَكى نِداءَ
تفسير القمّى: «همانا مجرمان در عذاب جهنّم ماندگارند. عذاب از آنان تخفيف نمىيابد و آنها در آن جا نوميدند» يعنى از خير نوميدند، و اين، سخن فرموده امير مؤمنان عليه السلام است كه مىفرمايد: «و امّا گنهكاران در آتش جاويداناند، و پاهايشان را مىبندند، و دستهايشان به گردنهايشان به كند و زنجير بسته مىشود، و جامههايى از قطران بر تن آنان مىپوشانند، و تكّههايى از آتش برايشان مىبُرند، و در عذابى سخت داغ و در آتشى هستند كه اهل خود را فرو مىپوشاند و هرگز دَرَش به روى آنان باز نمىشود، و هرگز بادى بر آنان نمىوزد، و هرگز غم و اندوهشان پايان نمىپذيرد، و عذاب همواره سخت و شديد است، و هر دم كيفرى نو مىبينند. نه خانه از بين مىرود، و نه عمر آنان به سر مىآيد. سپس خداوند، فرياد اهل آتش را بازگو
۱.تفسير القمّي: ج 2 ص 289، بحار الأنوار: ج 8 ص 292 ح 34.