حدیث دربارهآرزوى مرگ
الإمام عليّ عليه السلام: مَن لا يَسكُنُ الجَنَّةَ فَبَشِّرهُ بِعَذابٍ أليمٍ، وخِزيٍ مُقيمٍ، وأكبالٍ ومَقامِعَ، وسَلاسِلَ طِوالٍ، ومُقَطَّعاتِ النّيرانِ، ومُقارِنَةِ كُلِّ شَيطانٍ. الشَّرابُ صَديدٌ، وَاللِّباسُ حَديدٌ، والخَزَنَةُ فَظظَةٌ، وَالنّارُ مُلتَهِبَةٌ، وَالأَبوابُ موثَقَةٌ مُطبَقَةٌ، يُنادَونَ فَلا يُجابونَ، ويَستَغيثونَ فَلا يُرحَمونَ، نِداؤُهُم: «يَـمَــلِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ قَالَ إِنَّكُم مَّـكِثُونَ * لَقَدْ جِئْنَـكُم بِالْحَقِّ وَ لَـكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كَـرِهُونَ» ۱. ۲
امام على عليه السلام: كسى كه در بهشت ساكن نشد، پس نويدش ده به عذاب پردرد و خوارىِ ماندگار، دستبندها و گُرزها، زنجيرهاى دراز و پارههاى آتش، همبندى با شيطانها، نوشيدن خون آميخته به چرك، جامه آهنى، نگهبانان دژخيم، آتش شعلهكشان و درهاى سخت بسته و محكم. صدا مىزنند؛ امّا پاسخ داده نمىشوند. فريادخواهى مىكنند؛ ولى به آنان رحم نمىشود. فريادشان اين است كه: «اى مالك [ـِ دوزخ]! [بگو:] پروردگارت ما را بميراند. و او مىگويد: «شما ماندگاريد. ما حق را براى شما آورديم؛ ليك بيشترشان حق را ناخوش داشتند»».