حدیث دربارهجاودانگى بهشتيان

الإمام الصادق عليه السلامـ فِي قَولِهِ تَعالى: «خَــلِدِينَ فِيهَا لَا يَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلًا» ۱ ـ: «خَــلِدِينَ فِيهَا» : لا يَخرُجُونَ مِنها، وَ «لَا يَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلًا» : قالَ: لا يُرِيدُونَ بِها بَدَلاً. ۲

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى متعال: «جاودانه در آن خواهند بود. از آن جا درخواست انتقال نمى كنند» ـ: «جاودانه در آن خواهند بود» ، يعنى هيچ گاه از بهشت، خارج نمى شوند و «از آن جا درخواست انتقال نمى كنند» ، يعنى عوض آن، چيزى نمى خواهند.

۱.الكهف: 108.

۲.تفسير القمّي: ج 2 ص 46 عن أبي بصير، بحار الأنوار: ج 8 ص 123 ح 18.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت نظام بهشت جاودانگی بهشتیان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر به اهل دوزخ گفته شود: شما به شمار ريگ هاى دنيا در آتش خواهيد ماند، از آن خوش حال مى شوند، و اگر به اهل بهشت گفته شود: شما به شمار ريگ هاى دنيا در بهشت، ماندگار خواهيد بود، اندوهگين مى شوند؛ امّا جاودانگى براى آنها رقم خورده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن گاه كه بهشتيان به بهشت و دوزخيان به دوزخ وارد مى شوند، خداى متعال مى فرمايد: «اى اهل بهشت! شما در زمين [دنيا]، چند سال درنگ داشتيد؟». مى گويند: يك روز يا پاره اى از روز، درنگ داشتيم. خدا مى فرمايد: «چه خوب تجارتى كرديد در يك روز يا پاره اى از روز! رحمت و خشنودى و بهشت را كسب كرديد. جاويدان و ابدى، در آن بمانيد». سپس به اهل دوزخ مى فرمايد: «شما چند سال در زمين، درنگ كرديد؟». مى گويند: يك روز يا پاره اى از روز، درنگ داشتيم. خدا مى فرمايد: «چه بد تجارتى كرديد در يك روز يا پاره اى از روز! خشم و نافرمانى و آتش مرا كسب كرديد. جاودانه در آن بمانيد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر نعمتى زايل شدنى است، مگر نعمت اهل بهشت، و هر اندوهى به سر آمدنى است، جز اندوه اهل دوزخ.

امام على عليه السلام:هر چيز آخرت، جاويدان و ماندنى است.

امام على عليه السلام:دنيا موقّت است. آخرت، ابدى است.

امام على عليه السلام:وارد شوندگان به بهشت، تا ابد در نعمت اند.

امام على عليه السلام:وارد شونده به بهشت، از نعمت هاى جاويدان، برخوردار است.

امام على عليه السلامـ در باره اين سخن خداى متعال: «و كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته اند، گروه گروه به سوى بهشت، سوق داده مى شوند» ـ: نه عذابى در كار است و نه عتابى. از آتش، دور داشته شده اند و در سراى بهشت، آرام گرفته اند و به اين خانه و كاشانه خرسندند. اينان، كسانى هستند كه كردارهايشان در دنيا، پاك و چشمانشان گريان بوده و شب هايشان از خاكسارى نمودن و آمرزشى خواهى [در پيشگاه خدا]، روز بوده و روزهايشان از تنهايى و بريدن [از خلق]، شب بوده است. از اين روى، خداوند، بهشت را كاشانه آنان و جزاى اعمالشان را پاداش [خود]، قرار داد و بدينها سزاوارترين بودند و شايسته آن بودند، در مُلكى مانا، و نعمتى پايا.