حدیث دربارهتهى دستان مهاجر

مسند ابن حنبل عن عبد اللّه بن عمرو بن العاصي عن رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ أَنَّهُ قالَ ـ: هَل تَدرُونَ أَوَّلَ مَن يَدخُلُ الجَنَّةَ مِن خَلقِ اللّهِ؟ قالُوا: اللّهُ وَرَسُولِهِ أَعلَمُ، قالَ: أَوَّلُ مَن يَدخُلُ الجَنَّةَ مِن خَلقِ اللّهِ الفُقَراءُ وَالمُهاجِرُونَ، الَّذِينَ تُسَدُّ بِهِمُ الثُّغُورُ، وَيُتَّقى بِهِمُ المَكارِهُ، وَيَمُوتُ أَحَدُهُم وَحاجَتُهُ فِي صَدرِهِ لا يَستَطِيعُ لَها قَضاءً. فَيَقُولُ اللّهُ عز و جللِمَن يَشاءُ مِن مَلائِكَتِهِ: اِيتُوهُم فَحَيُّوهُم، فَتَقُولُ المَلائِكَةُ: نَحنُ سُكّانُ سَمائِكَ وَخِيَرَتُكَ مِن خَلقِكَ، أَفَتَأمُرُنا أَن نَأتِيَ هؤُلاءِ فَنُسَلِّمَ عَلَيهِم؟ قالَ: إِنَّهُم كانُوا عِبادا يَعبُدُونِّي لا يُشرِكُونَ بِي شَيئا، وَتُسَدُّ بِهِمُ الثُّغُورُ، وَيُتَّقى بِهِمُ المَكارِهُ، وَيَمُوتُ أَحَدُهُم وَحاجَتُهُ فِي صَدرِهِ لا يَستَطِيعُ لَها قَضاءً. قالَ: فَتَأتِيهِمُ المَلائِكَةُ عِندَ ذلِكَ فَيَدخُلُونَ عَلَيهِم مِن كُلِّ بابٍ: «سَلَـمٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ» . ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو بن عاصى ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا مى دانيد نخستين كسانى كه از خلق خدا وارد بهشت مى شوند، كيستند؟». گفتند: خدا و پيامبرش داناترند. فرمود: «نخستين كسانى كه از خلق خدا كه وارد بهشت مى شوند، تهى دستان و مهاجران اند؛ همانان كه به واسطه ايشان، مرزها حمايت، و بلاها و ناملايمات، دفع مى شوند، و هر يك از آنها مى ميرد و حاجتش در سينه اش مى ماند و نمى تواند آن را برآورده سازد. پس، خداى عز و جل به هر شمار از فرشتگانش كه مى خواهد، مى فرمايد: نزد ايشان برويد و درودشان بگوييد. فرشتگان مى گويند: ما ساكنان آسمان تو و برگزيدگان تو از ميان آفريدگانت هستيم. آيا به ما دستور مى دهى كه نزد آنان برويم و سلامشان كنيم؟ خداوند مى فرمايد: آنان، بندگانى بودند كه مرا مى پرستيدند و هيچ چيزى را شريك من نمى گردانيدند. به واسطه آنها مرزها نگهدارى، و بلاها و ناملايمات، دفع مى شدند، و هر يك از آنها مى مُرد و حاجتش را همچنان در سينه اش داشت و نمى توانست آن را برآورده سازد. در اين هنگام، فرشتگان، نزد ايشان مى روند و از هر درى بر آنان وارد مى شوند [و مى گويند:] «سلام بر شما كه شكيبايى كرديد! پس چه نيكوست فرجام [اين]سراى!» .
۱.مسند ابن حنبل: ج 2 ص 572 ح 6581، صحيح ابن حبّان: ج 16 ص 438 ح 7421 وفيه «سماواتك» بدل «سمائك»، المنتخب من مسند عبد بن حميد: ص 138 ح 352، حلية الأولياء: ج 1 ص 347 نحوه، تفسير ابن كثير: ج 4 ص 373، كنز العمّال: ج 6 ص 481 ح 16636.

احادیث دیگر این موضوع

۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخستين گروهى كه وارد بهشت مى شوند، تهى دستانِ مهاجرند؛ همانان كه سپر بلاهايند و هر گاه فرمان داده شوند، مى شنوند و اطاعت مى كنند، و اگر فردى از آنان را به سلطان نيازى افتد، نيازش برآورده نمى شود تا آن كه بميرد و آن نياز، همچنان در سينه او باشد. در روز قيامت، خداى بلندمرتبه بهشت را فرا مى خواند و بهشت با زيورها و نعمت هايش مى آيد. خداوند مى فرمايد: «كجايند آن بندگان من كه در راه خدا جنگيدند و در راه من، كشته شدند و رنج كشيدند، و در راه من، جهاد كردند؟! به بهشت وارد شويد» و آنان بدون حسابرسى و چشيدن عذابى، وارد آن مى شوند. پس فرشتگان مى آيند و مى گويند: پروردگارا! ما شب و روز، تو را تسبيح و تقديس مى گوييم. اينان كيستند كه بر ما ترجيحشان دادى؟ خداوندِ بزرگ و والا مى فرمايد: «اينان، كسانى هستند كه در راه من جنگيدند و در راه من، رنج و آزار ديدند». پس، فرشتگان از هر درى بر ايشان وارد مى شوند [و مى گويند:] «سلام بر شما كه شكيبايى كرديد! پس چه نيكوست فرجام [اين] سراى!» .