حدیث دربارهتهى دستان مهاجر
مسند ابن حنبل عن عبد اللّه بن عمرو بن العاصي عن رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ أَنَّهُ قالَ ـ: هَل تَدرُونَ أَوَّلَ مَن يَدخُلُ الجَنَّةَ مِن خَلقِ اللّهِ؟ قالُوا: اللّهُ وَرَسُولِهِ أَعلَمُ، قالَ: أَوَّلُ مَن يَدخُلُ الجَنَّةَ مِن خَلقِ اللّهِ الفُقَراءُ وَالمُهاجِرُونَ، الَّذِينَ تُسَدُّ بِهِمُ الثُّغُورُ، وَيُتَّقى بِهِمُ المَكارِهُ، وَيَمُوتُ أَحَدُهُم وَحاجَتُهُ فِي صَدرِهِ لا يَستَطِيعُ لَها قَضاءً. فَيَقُولُ اللّهُ عز و جللِمَن يَشاءُ مِن مَلائِكَتِهِ: اِيتُوهُم فَحَيُّوهُم، فَتَقُولُ المَلائِكَةُ: نَحنُ سُكّانُ سَمائِكَ وَخِيَرَتُكَ مِن خَلقِكَ، أَفَتَأمُرُنا أَن نَأتِيَ هؤُلاءِ فَنُسَلِّمَ عَلَيهِم؟ قالَ: إِنَّهُم كانُوا عِبادا يَعبُدُونِّي لا يُشرِكُونَ بِي شَيئا، وَتُسَدُّ بِهِمُ الثُّغُورُ، وَيُتَّقى بِهِمُ المَكارِهُ، وَيَمُوتُ أَحَدُهُم وَحاجَتُهُ فِي صَدرِهِ لا يَستَطِيعُ لَها قَضاءً.
قالَ: فَتَأتِيهِمُ المَلائِكَةُ عِندَ ذلِكَ فَيَدخُلُونَ عَلَيهِم مِن كُلِّ بابٍ: «سَلَـمٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ» . ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو بن عاصى ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا مى دانيد نخستين كسانى كه از خلق خدا وارد بهشت مى شوند، كيستند؟».
گفتند: خدا و پيامبرش داناترند.
فرمود: «نخستين كسانى كه از خلق خدا كه وارد بهشت مى شوند، تهى دستان و مهاجران اند؛ همانان كه به واسطه ايشان، مرزها حمايت، و بلاها و ناملايمات، دفع مى شوند، و هر يك از آنها مى ميرد و حاجتش در سينه اش مى ماند و نمى تواند آن را برآورده سازد.
پس، خداى عز و جل به هر شمار از فرشتگانش كه مى خواهد، مى فرمايد: نزد ايشان برويد و درودشان بگوييد.
فرشتگان مى گويند: ما ساكنان آسمان تو و برگزيدگان تو از ميان آفريدگانت هستيم. آيا به ما دستور مى دهى كه نزد آنان برويم و سلامشان كنيم؟
خداوند مى فرمايد: آنان، بندگانى بودند كه مرا مى پرستيدند و هيچ چيزى را شريك من نمى گردانيدند. به واسطه آنها مرزها نگهدارى، و بلاها و ناملايمات، دفع مى شدند، و هر يك از آنها مى مُرد و حاجتش را همچنان در سينه اش داشت و نمى توانست آن را برآورده سازد.
در اين هنگام، فرشتگان، نزد ايشان مى روند و از هر درى بر آنان وارد مى شوند [و مى گويند:] «سلام بر شما كه شكيبايى كرديد! پس چه نيكوست فرجام [اين]سراى!» .
۱.مسند ابن حنبل: ج 2 ص 572 ح 6581، صحيح ابن حبّان: ج 16 ص 438 ح 7421 وفيه «سماواتك» بدل «سمائك»، المنتخب من مسند عبد بن حميد: ص 138 ح 352، حلية الأولياء: ج 1 ص 347 نحوه، تفسير ابن كثير: ج 4 ص 373، كنز العمّال: ج 6 ص 481 ح 16636.