حدیث دربارهبهشتِ آخرت
عنه عليه السلام:إنَّ الجِنانَ أربَعٌ، وذلِكَ قَولُ اللّهِ: «وَ لِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ» ، وهُوَ أنَّ الرَّجُلَ يَهجُمُ عَلى شَهوَةٍ مِن شَهَواتِ الدُّنيا، وَهِيَ مَعصِيَةٌ، فَيَذكُرُ مَقامَ رَبِّهِ فَيَدَعُها مِن مَخافَتِهِ، فَهذِهِ الآيَةُ فيهِ. فَهاتانِ جَنَّتانِ لِلمُؤمِنينَ وَالسّابِقينَ. وأمّا قَولُهُ: «وَ مِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ» يَقولُ: مِن دُونِهِما فِي الفَضلِ ولَيسَ مِن دونِهِما فِي القُربِ، وَهُما لِأَصحابِ اليَمينِ، وَهِيَ جَنَّةُ النَّعيمِ وجَنَّةُ المَأوى.
وفي هذِهِ الجِنانِ الأَربَعِ فَواكِهُ فِي الكَثرَةِ كَوَرَقِ الشَّجَرِ وَالنُّجومِ. وَعَلى هذِهِ الجِنانِ الأَربَعِ حائِطٌ مُحيطٌ بِها، طولُهُ مَسيرَةُ خَمسِمِئَةِ عامٍ، لَبِنَةٌ مِن فِضَّةٍ، وَلَبِنَةٌ مِن ذَهَبٍ، وَلَبِنَةُ دُرٍّ، وَلَبِنَةُ ياقوتٍ، وَمِلاطُهُ ۱ المِسكُ وَالزَّعفَرانُ، وَشُرَفُهُ نُورٌ يَتَلَألَأُ، يَرَى الرَّجُلُ وَجهَهُ فِي الحائِطِ، وفِي الحائِطِ ثَمانِيَةُ أبوابٍ، عَلى كُلِّ بابٍ مِصراعانِ عَرضُهُما كَحُضرِ ۲ الفَرَسِ الجَوادِ سَنَةً. ۳
امام باقر عليه السلام:بهشت ها، چهار تايند؛ چرا كه خداوند مى فرمايد: «و براى كسى كه از مقام پروردگارش بترسد، دو بهشت است» . اين، در جايى است كه شخص به طرف شهوتى از شهوات دنيا كه گناه است، هجوم مى آورد و در همان حال، به ياد مقام پروردگارش مى افتد و از ترس او، آن شهوت را رها مى كند. اين آيه در باره چنين كسى است. اين دو بهشت، براى مؤمنان و پيشتازان است. و سخن او كه: «و پايين تر از آن دو، دو بهشت ديگر است» ، يعنى پايين تر از آنها در رتبه، نه پايين تر از آنها در قُرب [و نزديكى به خداوند]. اين دو بهشت، براى اصحاب يمين اند، و عبارت اند از: بهشت نعيم (ناز و نعمت) و بهشت مَأوا (آسايش).
در اين چهار بهشت، ميوه ها از لحاظ فراوانى، مانند برگ درختان و ستارگان اند. گرداگرد اين چهار بهشت، ديوارى است كه طول آن، پانصد سال راه است. يك خشت آن، از نقره است و يك خشتش از طلا و يك خشتش دُر و يك خشتش ياقوت است و ملاطش، مشك و زعفران است و كنگره هايش نورى درخشان اند. انسان، عكس خود را در اين ديوار مى بيند. اين ديوار، هشت دروازه دارد و هر دروازه اش، دو لگنه دارد كه پهناى آنها به اندازه يك سال دويدنِ اسبِ تيز تك است.