حدیث دربارهخشنودى خداى سبحان

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لَنَعِيمُ أَهلِ الجَنَّةِ بِرِضوانِ اللّهِ عَنهُم أَفضَلُ مِن نَعِيمِهِم بِما فِي الجِنانِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نعمت خشنودى خداوند از اهل بهشت، از تمام نعمت هاى بهشتى، برتر است.

۱.الدرّ المنثور: ج 4 ص 238 نقلاً عن ابن أبي حاتم عن أبي عبد الملك الجهني.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت بهترین چیز در بهشت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بهشتيان به بهشت وارد شوند، خداى عز و جل مى فرمايد: «آيا چيزى مى خواهيد كه برايتان اضافه كنم؟». بهشتيان مى گويند: پروردگارا! بالاتر از آنچه به ما عطا فرموده اى، چيست؟ خداوند مى فرمايد: «خشنودى من، بزرگ تر است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدا به اهل بهشت مى فرمايد: «اى اهل بهشت!» و آنها مى گويند: گوش به فرمانيم ـ اى پروردگار ما ـ و در خدمتيم. خدا مى فرمايد: «آيا خشنود شديد؟». بهشتيان مى گويند: چرا خشنود نباشيم، در حالى كه به ما چيزى عطا كرده اى كه به هيچ كدام از آفريدگانت نداده اى! خدا مى فرمايد: «از اين برتر به شما عطا مى كنم!». مى گويند: پروردگارا! از اينها برتر چيست؟ مى فرمايد: «خشنودى ام را بر شما فرود مى آورم و از آن پس، هرگز بر شما خشم نخواهم گرفت».

الغاراتـ به نقل از عبايه ـ: على عليه السلام به محمّد [بن ابى بكر] و مردم مصر نوشت: «. بهشتيان هر آدينه به ديدار پادشاه عالم مى روند. آنان كه به او نزديك ترند، بر منبرهايى از نور مى نشينند و كسانى كه در مرتبه بعد از آنها قرار دارند، بر منبرهايى از ياقوت، و كسان بعد از آنها بر منبرهايى از زبرجد، و مرتبه پايين تر از اينها بر منبرهايى از مُشك مى نشينند. در همان حال كه نشسته اند و به نور خداى عز و جلمى نگرند و خداوند به چهره آنان مى نگرد، به ناگاه، ابرى مى آيد و بر فراز سرشان مى ايستد و چندان نعمت و لذّت و شادمانى و سرخوشى بر آنان فرو مى بارد كه تنها خداى سبحان مى داند و بس». سپس فرمود: «آرى، با اين همه، چيزى هست كه از اين هم برتر است: خشنودى بزرگِ خدا».

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى عز و جل: «پروردگارا! در دنيا به ما نيكى دِه و در آخرت نيز نيكى دِه» ـ: [يعنى]خشنودى خدا و بهشت در آخرت، و معاش و اخلاق خوش در دنيا.

تنبيه الغافلين:در خبرى آمده است كه خداى بلندمرتبه، به فرشتگانش مى فرمايد: «از دوستانم پذيرايى كنيد». پس خوراكى هاى رنگارنگ آورده مى شود و دوستان خدا از هر لقمه اى لذّتى متفاوت با لقمه ديگر مى برند و چون از خوردنْ دست مى كشند، خداى بلندمرتبه مى فرمايد: «به بندگانم بنوشانيد». پس نوشيدنى هايى آورده مى شود و آنان از هر نوشيدنى، لذّتى متفاوت با ديگرى مى برند و چون از نوشيدنْ دست مى كشند، خداى بلندمرتبه به ايشان مى فرمايد: «منم پروردگار شما. به وعده ام با شما عمل كردم. پس اينك از من بخواهيد تا به شما عطا كنم». دوستان خدا دو يا سه بار مى گويند: پروردگارا! خشنودى ات را از تو مى خواهيم. پس خداى بلندمرتبه مى فرمايد: «از شما خشنود شدم و افزون بر اين هم دارم. امروز، شما را به كرامتى بزرگ تر از همه اينها مفتخر مى سازم». آن گاه پرده كنار زده مى شود و آنان تا آن گاه كه خدا بخواهد، به او مى نگرند. سپس برايش به خاك مى افتند و تا آن گاه كه خدا بخواهد، همچنان در سجده خواهند بود. سپس به آنان مى فرمايد: «سرهايتان را بلند كنيد. اين جا، جاى عبادت نيست». پس هر نعمتى را كه در آن به سر مى بردند، از ياد مى برند و نگريستن به او، برايشان از همه نعمت ها خوش تر است. سپس بر مى گردند و از زير عرش، بادى بر تپّه اى از مشك سفيد، وزيدن مى گيرد و آن را بر سر آنها و پيشانى اسبانشان مى پاشد، و چون به نزد كسان خويش باز گردند، همسرانشان آنان را زيباتر و نورانى تر از زمانى مى بينند كه تركشان كرده بودند. پس همسرانشان به آنان مى گويند: زيباتر از آنچه بوديد، باز گشته ايد!