حدیث دربارهدرخت طوبا

كمال الدّين عن أبي بصير:قالَ الصَّادِقُ عليه السلام: طُوبى لِمَن تَمَسَّكَ بِأَمرِنا فِي غَيبَةِ قائِمِنا، فَلَم يَزِغْ قَلبُهُ بَعدَ الهِدايَةِ. فَقُلتُ لَهُ: جُعِلتُ فِداكَ وَما طُوبى؟ قالَ: شَجَرَةٌ فِي الجَنَّةِ، أَصلُها فِي دارِ عَلِيِ بنِ أَبِي طالِبٍ عليه السلام، وَلَيسَ مِن مُؤمِنٍ إِلّا وَفِي دارِهِ غُصنٌ مِن أَغصانِها، وَذَلِكَ قَولُ اللّهِ عز و جل: «طُوبَى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَئابٍ» . ۱

كمال الدينـ به نقل از ابو بصير ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «طوبا، از آنِ كسى است كه در غيبت قائم ما، در راه ما استوار بماند و دلش پس از آن كه هدايت گشته است، به گم راهى نيفتد». گفتم: فدايت شوم! طوبا چيست؟ فرمود: «درختى بهشتى است كه ريشه اش در خانه على بن ابى طالب عليه السلام است و در خانه هر مؤمنى نيز شاخه اى از آن وجود دارد و اين، همان سخن خداى عز و جلاست كه: «طوبا براى ايشان است و چه خوش بازگشتگاهى است!» ».

۱.كمال الدين: ص 358 ح 55، معاني الأخبار: ص 112 ح 1، بحار الأنوار: ج 52 ص 123 ح 6.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت درخت طوبا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:طوبا، درختى است كه از بهشت جاويدان مى رويد و آن را پروردگار ما با دست خود كاشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ يك از شما نيست كه وارد بهشت شود، مگر آن كه او را به نزد طوبا مى برند و غلاف هاى شكوفه هاى آن برايش باز مى شوند و او از هر كدام آنها كه خواست، بر مى گيرد، سفيد بخواهد يا سرخ يا زرد يا سياه، مانند گل شقايق نعمان؛ بلكه لطيف تر و زيباتر.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در توصيف درخت طوبا ـ: درختى است كه خداوند عز و جل آن را كاشته و از جان خود در آن دميده است و شاخه هايش از پشت ديوار بهشت، ديده مى شوند و زيور و حُلّه به بار مى نشاند كه در برابر دهان آنان (بهشتيان) آويزان اند.

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره اين سخن خداى بزرگ و والا: «طُوبَى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ» فرمود: يعنى: خوش بازگشتگاهى است! طوبا، درختى است در بهشت كه تنه آن، در خانه محمّد صلى الله عليه و آله است و اگر پرنده اى از روى تنه آن به پرواز در آيد، به شاخه آن نمى رسد تا از پيرى بميرد. بر هر برگى از آن، فرشته اى است كه ذكر خدا مى گويد. در بهشت، سرايى نيست، مگر اين كه شاخه اى از طوبا در آن است و شاخه هايش از پشت ديوار بهشت، ديده مى شوند. بر شاخه هاى طوبا، هر زيور و جامه و ميوه اى كه بخواهند، هست و هر چه از آنها برگرفته شود، خداوند، آن را به حال اوّلش باز مى گرداند و اين، پاداش بهشتيان است، از آن رو كه حلال به دست آوردند و به اعتدال خرج كردند و اضافى آن را بخشيدند، پس كامياب و رستگار شدند.

امام كاظم عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره طوبا سؤال شد. فرمود: «درختى است كه ريشه آن، در خانه من است و شاخه هايش بر سر بهشتيان». دوباره در باره آن از ايشان سؤال شد. فرمود: «در خانه على است». علّت را جويا شدند. فرمود: «خانه من و خانه على در بهشت، در يك مكان است».

امام على عليه السلام:طوبا، درختى است در بهشت كه ريشه آن، در خانه پيامبر ما محمّد صلى الله عليه و آله است و هيچ مؤمنى نيست، مگر اين كه شاخه اى از آن درخت، در خانه اوست و دلش هر چيزى را هوس كند، آن درخت برايش مى آورد و اگر سوارى چابك، صد سال در سايه آن راه بپيمايد، از آن خارج نمى شود و اگر از پايين آن، كلاغى پرواز كند، به بلندايش نمى رسد تا آن كه از پيرى به زير افتد. هان! پس براى اين نعمت بكوشيد.

امام صادق عليه السلام:طوبا، درختى است در بهشت در خانه امير مؤمنان عليه السلام، و در خانه هر يك از شيعيان او نيز شاخه اى از شاخه هاى اين درخت و برگى از برگ هاى آن هست و در زير آن، يك امّت، سايه مى گيرد.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، فاطمه عليهاالسلام را زياد مى بوسيد. عايشه به اين كار، خرده گرفت. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اى عايشه! شبى كه به آسمان بُرده شدم، به بهشت وارد شدم. جبرئيل، مرا به نزديك درخت طوبا برد و از ميوه هاى آن به من داد و من خوردم و خداوند، آن را به نطفه اى در پشت من تبديل كرد. چون به زمين فرود آمدم، با خديجه هم بستر شدم و او فاطمه را حامله شد. از اين رو، هر وقت فاطمه را مى بوسم، بوى درخت طوبا را از او استشمام مى كنم».