خِرَد

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش هايش به امام على عليه السلام ـ: خِرَد، آن چيزى است كه با آن، بهشت به دست مى آيد و به آن، خشنودى خداى مهربان، طلب مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى بسا خردمندِ خداشناسى كه در نزد مردم، خُرد و زشت روى است؛ امّا فردا [ى قيامت] نجات مى يابد! و اى بسا شيرين گفتار خوب روى در نزد مردم كه فرداى قيامت، هلاك مى شود!

ربيع الأبرارـ به نقل از اَنَس ـ: گفته شد: اى پيامبر خدا! آيا مى شود كه مردى خوش خِرَد، امّا پرگناه باشد؟ فرمود: «هيچ آدمى نيست، مگر آن كه مرتكب گناه و خطا مى شود. پس، آن كه سرشتى با خِرَد و نهادى توأم با يقين داشته باشد، گناهانش به او گزندى نمى رسانند». گفته شد: چگونه، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «زيرا هر بار كه گناهى كند، بى درنگ، با توبه و پشيمانى از كردارش، آن را جبران مى كند. پس گناهش پاك مى شود و برايش فضيلتى مى ماند كه به سبب آن به بهشت مى رود».

امام على عليه السلام:كسانى به سوى بهشت هاى جاويدان شتافتند كه نه در روزه و نه در نماز و نه در حج و نه در عمره، بالاترينِ مردم نبودند؛ بلكه اندرزهاى خدا را به گوش خِرَد نيوشيدند.

امام صادق عليه السلام:كسى كه خردمند باشد، به خواست خدا، عاقبت به بهشت مى رود.

الكافىـ به نقل از محمّد بن عبد الجبّار، از يكى از شيعيان، در حديثى كه سند آن را به امام صادق عليه السلام رسانده است ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: خِرَد چيست؟ فرمود: «آن چيزى كه خداى مهربان، بِدان عبادت و بهشت به دست آورده مى شود». گفتم: پس آنچه در معاويه بود [، چه بود]؟ فرمود: «آن، خباثت است. آن، شيطنت است. آن، شبيه خِرَد است؛ امّا خِرَد نيست».