حدیث دربارهخِرَد

ربيع الأبرار عن أنس:قِيلَ: يا رَسُولَ اللّهِ، الرَّجُلُ يَكُونُ حَسَنَ العَقلِ كَثِيرَ الذُّنُوبِ؟ قالَ: ما مِن آدَمِيٍ إلّا ولَهُ ذُنُوبٌ وَخَطايا يَقتَرِفُها، فَمَن كانَت سَجِيَّتُهُ العَقلَ وغَرِيزَتُهُ اليَقينَ لَم تَضُرُّهُ ذُنوبُهُ. قيلَ: كَيفَ ذلِكَ يا رَسُولَ اللّهِ؟ قالَ: لِأَنَّهُ كُلَّما أخطَأَ لَم يَلبَث أَن تَدارَكَ ذلِكَ بِتَوبَةٍ وَنَدامَةٍ عَلى ما كانَ مِنهُ، فَيَمحُو ذُنُوبَهُ، ويَبقى لَهُ فَضلٌ يَدخُلُ بِهِ الجَنَّة. ۱
ربيع الأبرارـ به نقل از اَنَس ـ: گفته شد: اى پيامبر خدا! آيا مى شود كه مردى خوش خِرَد، امّا پرگناه باشد؟ فرمود: «هيچ آدمى نيست، مگر آن كه مرتكب گناه و خطا مى شود. پس، آن كه سرشتى با خِرَد و نهادى توأم با يقين داشته باشد، گناهانش به او گزندى نمى رسانند». گفته شد: چگونه، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «زيرا هر بار كه گناهى كند، بى درنگ، با توبه و پشيمانى از كردارش، آن را جبران مى كند. پس گناهش پاك مى شود و برايش فضيلتى مى ماند كه به سبب آن به بهشت مى رود».
۱.ربيع الأبرار: ج 3 ص 137، شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد: ج 20 ص 40؛ تنبيه الخواطر: ج 1 ص 62 وليس فيه ذيله.

احادیث دیگر این موضوع

۵