جوياى بهشت بودن

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى بلندمرتبه مى فرمايد: «به ديوان بنده ام بنگريد. هر كه را ديديد كه از من بهشت خواسته است، به او مى دهم و هر كه از آتش به من پناه برده، او را پناه مى دهم».

امام على عليه السلامـ در مناجاتش ـ: معبود من! تو مرا پيش از آن كه بهشت را بشناسم، به درخواست كردن آن راه نمايى كردى و نفْس، پس از شناخت، به درخواستِ آن روى آورد. پس آيا مى شود تو درخواست كنندگان را به خير و نعمت، راه نمايى كنى و سپس آنان را از دَهِش، محروم سازى؟ در حالى كه تو كريمى و همه كارهايت پسنديده و نيكوست، اى صاحب شُكوه و كرامت!

امام على عليه السلامـ در دعاى روز پنجشنبه ـ: بار خدايا!. مرا به سانِ كسى كه اقامت در كرامت خانه ات را برايش واجب ساختى، در درجات بهشت هايت جاى ده، همراه با برگزيدگانت و كسانى كه به بخشش هاى فراوانت اختصاصشان داده اى، و همراه با كسانى كه به آنان نعمت داده اى، يعنى پيامبران و صدّيقان و شهيدان و صالحان، كه نيكو همنشينانى هستند.

الكافىـ به نقل از زراره ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: «دو موجِب را در پى هر نماز، فراموش نكنيد» يا فرمود: «بر شما باد دو موجِب». گفتم: دو موجِب چيست؟ فرمود: «درخواست بهشت از خدا و پناه بردن به خدا از آتش».

امام صادق عليه السلامـ در دعا ـ: اى پروردگار بِشْكوه و گرامى! بهشت را كه درونش رحمت توست و ساكنانش فرشتگانت اند، برايم واجب گردان.