حدیث دربارهجوياى بهشت بودن
الإمام عليّ عليه السلامـ فِي مُناجاتِهِ ـ: إِلهي أَنتَ دَلَلتَنِي عَلى سُؤالِ الجَنَّةِ قَبلَ مَعرِفَتِها، فَأَقبَلَتِ النَّفسُ بَعدَ العِرفانِ عَلى مَسأَلَتِها. أَفَتَدُلُّ عَلى خَيرِكَ السُّؤَّالَ ثُمَّ تَمنَعُهُم النَّوالَ ۱، وَأَنتَ الكَرِيمُ المَحمُودُ فِي كُلِّ ما تَصنَعُهُ، يا ذَاالجَلالِ وَالإِكرامِ. ۲
امام على عليه السلامـ در مناجاتش ـ: معبود من! تو مرا پيش از آن كه بهشت را بشناسم، به درخواست كردن آن راه نمايى كردى و نفْس، پس از شناخت، به درخواستِ آن روى آورد. پس آيا مى شود تو درخواست كنندگان را به خير و نعمت، راه نمايى كنى و سپس آنان را از دَهِش، محروم سازى؟ در حالى كه تو كريمى و همه كارهايت پسنديده و نيكوست، اى صاحب شُكوه و كرامت!