حدیث دربارهاوصياى پيامبر عليهم السلام

الإمام الهادي عليه السلامـ فِي الزِّيارَةِ الجامِعَةِ الَّتي يُزارُ بِهَا الأَئِمَّةُ عليهم السلامـ: السَّلامُ عَلى مَحالِّ مَعرِفَةِ اللّهِ، ومَساكِنِ بَرَكَةِ اللّهِ، ومَعادِنِ حِكمَةِ اللّهِ، وحَفَظَةِ سِرِّ اللّهِ، وحَمَلَةِ كِتابِ اللّهِ، وأوصِياءِ نَبِيِّ اللّهِ، وذُرِّيَّةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، ورَحمَةُ اللّهِ وبَرَكاتُهُ ۱. أقـول: إنّ الأحاديث التي تدلّ على أنّ الأئمّة من أهل البيت عليهم السلام هم أوصياء النبيّ صلى الله عليه و آله كثيرة جدًّا. قال أبو جعفر محمّد بن عليّ بن الحسين بن بابويه القمّيّ: قد وردت الأخبار الصحيحة بالأسانيد القويّة أنّ رسول اللّه صلى الله عليه و آله أوصى بأمر اللّه تعالى إلى عليّ بن أبي طالب عليه السلام، وأوصى عليّ بن أبي طالب الى الحسن، وأوصى الحسن إلى الحسين، وأوصى الحسين إلى عليّ بن الحسين، وأوصى عليّ بن الحسين إلى محمّد بن عليّ الباقر، وأوصى محمّد بن عليّ الباقر إلى جعفر بن محمّد الصادق، وأوصى جعفر بن محمّد الصادق إلى موسى بن جعفر، وأوصى موسى بن جعفر إلى ابنه عليّ بن موسى الرضا، وأوصى عليّ بن موسى الرضا إلى ابنه محمّد بن عليّ، وأوصى محمّد بن عليّ إلى ابنه عليّ بن محمّد، وأوصى عليّ بن محمّد إلى ابنه الحسن بن عليّ، وأوصى الحسن بن عليّ إلى ابنه حجّة اللّه القائم بالحقّ، الذي لو لم يبق من الدنيا إلاّ يوم واحد لطوَّل اللّه ذلك اليوم حتّى يخرج فيملأها عدلاً وقسطًا كما ملئت جورًا وظلمًا، صلوات اللّه عليه وعلى آبائه الطاهرين ۲.

امام هادى عليه السلامدر زيارت جامعه اى كه با آن حرم امامان را زيارت مى كنند ـ: درود و رحمت و بركات خدا بر جايگاه هاى شناخت الهى و جاى باش هاى بركت خداوندى و كان هاى حكمت پروردگار و حافظان سرّ خدا و حاملان كتاب خدا و اوصياى پيامبر پروردگار و نسل رسول اللّه. توضيح: احاديثى كه دلالت دارد بر اين كه امامانِ اهل بيت، همان جانشينان پيامبر صلى الله عليه و آله هستند بسيار فراوانند. ابو جعفر محمّد بن على بن الحسين بن بابويه قمىّ مى گويد: اخبار صحيح با اسانيد خدشه ناپذير حاكى از آن است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به امر خداوند، على بن ابى طالب را وصىّ قرار داد و على بن ابى طالب، حسن را و حسن، حسين را و حسين على بن الحسين را و على بن الحسين، محمّد بن علىّ الباقر را و محمّد بن علىّ الباقر، جعفر بن محمّد الصادق را و جعفر بن محمّد الصادق، موسى بن جعفر را و موسى بن جعفر، پسرش على بن موسى الرضا را و على بن موسى الرضا، پسرش محمّد بن على را و محمّد بن على، پسرش على بن محمّد را وعلى بن محمّد، پسرش حسن بن على را و حسن بن على پسرش حجّة اللّه القائم بالحق را كه اگر از دنيا يك روز بيشتر باقى نمانده باشد خداوند اين روز را آن قدر بلند گرداند تا او خروج كند و زمين را همان گونه كه از ظلم و ستم آكنده شده از عدل و داد بياكند، درود خدا بر او و پدران پاكش.

۱.التهذيب: 6 / 96 / 177، وراجع ص 156 / 169 من كتابنا هذا.

۲.الفقيه: 4 / 177 باب الوصيّة من لدن آدم عليه السلام.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی اهل بیت ویژگی های اهل بیت مقدمه گزیده +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من سرور پيامبران و رسولان و برتر از فرشتگان مقرّب هستم و اوصياى من نيز سرور اوصياى پيامبران و رسولان هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من سرور انبياء هستم و على بن ابى طالب سرور اوصياء است. اوصياى پس از من دوازده تن هستند كه نخستين آنها على بن ابى طالب و آخرين ايشان قائم است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر پيامبرى وصيّى، دارد و وارثى. و على، وصىّ و وارث من است.

سلمان:عرض كردم: يا رسول اللّه! هر پيامبرى وصيّى دارد. وصىّ شما كيست؟ پيامبر صلى الله عليه و آله در پاسخ من سكوت كرد. بعداً چون مرا ديد فرمود: اى سلمان. و من با سرعت عرض كردم: بله. فرمود: مى دانى وصىّ موسى كه بود؟ عرض كردم: آرى، يوشع بن نون. فرمود: چرا؟ عرض كردم: زيرا او داناترين ايشان بود. فرمود: وصىّ من و رازدان من و بهترين كسى كه پس از خود به يادگار مى نهم كه به وعده من تحقّق مى بخشد و قرضم را مى پردازد على بن ابى طالب است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حديث معراجـ: بار خدايا! اوصياى من كيانند؟ ندا در رسيد كه: اى محمّد! نام اوصياى تو بر پايه عرش من نوشته شده است. من در حالى كه در برابر پروردگار جلّ جلاله قرار داشتم به پايه عرش نگريستم و دوازده نور ديدم كه در هر نور، سطرى سبز رنگ بود كه نام وصيّى از اوصياى من بر آن نوشته شده بود نخستين آنها على بن ابى طالب و آخرين ايشان مهدى امّتم بود. من عرض كردم: بار خدايا! اينان اوصياى پس از من هستند؟ ندا در رسيد كه: اى محمّد! اينان اولياء، دوستان، برگزيدگان و حجّتهاى من بر مردم پس از تو هستند و ايشانند اوصياء و جانشينان تو و بهترين خلقم پس از تو.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خطاب به دُخت خود فاطمه عليهاالسلام كه از ديدن بيمارى پيامبر كه منجر به رحلت ايشان شد گريسته بود و نزد پيامبر صلى الله عليه و آله از هراس بر خود و نابودى دو فرزندش پس از وفات پيامبر شكوه مى كرد ـ: اى فاطمه، آيا هنوز ندانسته اى ما از خاندانى هستيم كه خداوند عزّوجل آخرت را بر دنياى ما برگزيده است و مرگ را بر همه خلايقش محتوم ساخته است و اين كه خداوند تبارك و تعالى به زمين نگريسته و از ميان خلقش مرا برگزيده و پيامبرم گردانيده است و پس از نگريستن براى دومين بار همسر تو را برگزيده است و به من وحى كرده كه تو را به ازدواج او در آورم و او را ياور و وزير خود بگيرم و او را جانشين خود در ميان امّتم قرار دهم. پدر تو بهترين پيامبر و رسول خداست و شوى تو بهترين اوصياء است و تو نخستين كس از خاندان من هستى كه به من مى پيوندى و اين كه خداوند براى سومين بار به زمين نگريسته و تو و دو فرزندنت را برگزيده است. تو بانوى زنان بهشتى هستى و دو فرزند تو حسن و حسين سرور جوانان بهشتى اند و فرزندان شوهر تو اوصياى من هستند تا روز رستاخيز، وهمه آنها هدايتگر رهيافته اند. نخستين اوصياى پس از من، برادرم على و سپس حسن و در پى او حسين و به دنبال او نُه تن از فرزندان حسين هستند كه منزلتى چون من دارند و در بهشت جايگاهى نزديك تر به خدا از جايگاه من و پدرم ابراهيم نيست.

امام حسين عليه السلام:خداوند، محمّد صلى الله عليه و آله را براى خلقش برگزيد و با پيامبرى گراميش داشت و او را براى رسالت خود برگزيد. سپس خداوند، او را در حالى نزد خود برد كه حضرت صلى الله عليه و آله براى بندگان خدا خير خواسته بود و آن چه را كه براى آن فرستاده شده بود رسانده بود. ما خاندان، ياوران، اوصياء، وارثان و سزاوارترين مردم هستيم براى دست يافتن به مقام او در ميان مردم. اما قوم ما اين مقام را از ما گرفتند و به خود اختصاص دادند و ما هم بدين امر تن داديم و از تفرقه تنفّر و عافيت را خوش داشتيم و اين در حالى است كه مى دانيم ما به اين حقّ كه حقّ ماست، سزاوارتر از كسانى هستيم كه آن را در اختيار گرفته اند.

امام باقر عليه السلام:نزديكترين مردم به خداوند عز و جل و خدا آگاهترين ايشان و مهرورزترين آنها به مردم محمّد صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام هستند، پس به جايى در آييد كه آنها در آمدند و از كسانى دورى گزينيد كه آنها دورى گزيدند ـ مقصود امام از اين سخن حسين و فرزندان او بود ـ كه حقّ در ميان آنهاست و ايشانند اوصياء، و امامان از آنها هستند، پس هر كجا ايشان را ديديد پيرويشان كنيد.