حدیث دربارهاوصياى پيامبر عليهم السلام

عنه صلى الله عليه و آله:أنَا سَيِّدُ النَّبِيّينَ، وعَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ سَيِّدُ الوَصِيّينَ، وإنَّ أوصِيائي بَعدِي اثنا عَشَرَ، أوَّلُهُم عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ وآخِرُهُمُ القائِم ۱.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من سرور انبياء هستم و على بن ابى طالب سرور اوصياء است. اوصياى پس از من دوازده تن هستند كه نخستين آنها على بن ابى طالب و آخرين ايشان قائم است.

۱.كمال الدين: 280 / 29، عيون أخبار الرضا عليه السلام: 1 / 64 / 31، فرائد السمطين: 2 / 313 / 564 كلّها عن ابن عبّاس.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی اهل بیت ویژگی های اهل بیت مقدمه گزیده +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من سرور پيامبران و رسولان و برتر از فرشتگان مقرّب هستم و اوصياى من نيز سرور اوصياى پيامبران و رسولان هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر پيامبرى وصيّى، دارد و وارثى. و على، وصىّ و وارث من است.

سلمان:عرض كردم: يا رسول اللّه! هر پيامبرى وصيّى دارد. وصىّ شما كيست؟ پيامبر صلى الله عليه و آله در پاسخ من سكوت كرد. بعداً چون مرا ديد فرمود: اى سلمان. و من با سرعت عرض كردم: بله. فرمود: مى دانى وصىّ موسى كه بود؟ عرض كردم: آرى، يوشع بن نون. فرمود: چرا؟ عرض كردم: زيرا او داناترين ايشان بود. فرمود: وصىّ من و رازدان من و بهترين كسى كه پس از خود به يادگار مى نهم كه به وعده من تحقّق مى بخشد و قرضم را مى پردازد على بن ابى طالب است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حديث معراجـ: بار خدايا! اوصياى من كيانند؟ ندا در رسيد كه: اى محمّد! نام اوصياى تو بر پايه عرش من نوشته شده است. من در حالى كه در برابر پروردگار جلّ جلاله قرار داشتم به پايه عرش نگريستم و دوازده نور ديدم كه در هر نور، سطرى سبز رنگ بود كه نام وصيّى از اوصياى من بر آن نوشته شده بود نخستين آنها على بن ابى طالب و آخرين ايشان مهدى امّتم بود. من عرض كردم: بار خدايا! اينان اوصياى پس از من هستند؟ ندا در رسيد كه: اى محمّد! اينان اولياء، دوستان، برگزيدگان و حجّتهاى من بر مردم پس از تو هستند و ايشانند اوصياء و جانشينان تو و بهترين خلقم پس از تو.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خطاب به دُخت خود فاطمه عليهاالسلام كه از ديدن بيمارى پيامبر كه منجر به رحلت ايشان شد گريسته بود و نزد پيامبر صلى الله عليه و آله از هراس بر خود و نابودى دو فرزندش پس از وفات پيامبر شكوه مى كرد ـ: اى فاطمه، آيا هنوز ندانسته اى ما از خاندانى هستيم كه خداوند عزّوجل آخرت را بر دنياى ما برگزيده است و مرگ را بر همه خلايقش محتوم ساخته است و اين كه خداوند تبارك و تعالى به زمين نگريسته و از ميان خلقش مرا برگزيده و پيامبرم گردانيده است و پس از نگريستن براى دومين بار همسر تو را برگزيده است و به من وحى كرده كه تو را به ازدواج او در آورم و او را ياور و وزير خود بگيرم و او را جانشين خود در ميان امّتم قرار دهم. پدر تو بهترين پيامبر و رسول خداست و شوى تو بهترين اوصياء است و تو نخستين كس از خاندان من هستى كه به من مى پيوندى و اين كه خداوند براى سومين بار به زمين نگريسته و تو و دو فرزندنت را برگزيده است. تو بانوى زنان بهشتى هستى و دو فرزند تو حسن و حسين سرور جوانان بهشتى اند و فرزندان شوهر تو اوصياى من هستند تا روز رستاخيز، وهمه آنها هدايتگر رهيافته اند. نخستين اوصياى پس از من، برادرم على و سپس حسن و در پى او حسين و به دنبال او نُه تن از فرزندان حسين هستند كه منزلتى چون من دارند و در بهشت جايگاهى نزديك تر به خدا از جايگاه من و پدرم ابراهيم نيست.

امام حسين عليه السلام:خداوند، محمّد صلى الله عليه و آله را براى خلقش برگزيد و با پيامبرى گراميش داشت و او را براى رسالت خود برگزيد. سپس خداوند، او را در حالى نزد خود برد كه حضرت صلى الله عليه و آله براى بندگان خدا خير خواسته بود و آن چه را كه براى آن فرستاده شده بود رسانده بود. ما خاندان، ياوران، اوصياء، وارثان و سزاوارترين مردم هستيم براى دست يافتن به مقام او در ميان مردم. اما قوم ما اين مقام را از ما گرفتند و به خود اختصاص دادند و ما هم بدين امر تن داديم و از تفرقه تنفّر و عافيت را خوش داشتيم و اين در حالى است كه مى دانيم ما به اين حقّ كه حقّ ماست، سزاوارتر از كسانى هستيم كه آن را در اختيار گرفته اند.

امام باقر عليه السلام:نزديكترين مردم به خداوند عز و جل و خدا آگاهترين ايشان و مهرورزترين آنها به مردم محمّد صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام هستند، پس به جايى در آييد كه آنها در آمدند و از كسانى دورى گزينيد كه آنها دورى گزيدند ـ مقصود امام از اين سخن حسين و فرزندان او بود ـ كه حقّ در ميان آنهاست و ايشانند اوصياء، و امامان از آنها هستند، پس هر كجا ايشان را ديديد پيرويشان كنيد.

محمّد بن مسلم:از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: همانا خداوند عز و جلخلقى از رحمت خود دارد كه آنها را از نور و رحمتش خلق كرده است، از رحمتش براى رحمتش. آنها چشم بيناى خداوندى و گوش شنوا و زبان گوياى او در ميان خلايق به اذن الهى و معتمدان او هستند در آن چه فرو فرستاده در هر گونه دليل و بيم و حجّتى. خداوند به سبب آنها بدى ها را محو مى كند و ستم را كنار مى زند و رحمت را فرو مى فرستد و مرده را زنده مى گرداند و زنده را مى ميراند و به سبب ايشان خلقش را مى آزمايد و در پرتو وجود آنها در ميان خلقش داورى مى كند. عرض كردم: قربانت گردم. اينان كيانند؟ فرمود: اوصياء.