حدیث دربارهبيهوده آفريده نشده است

الإمام المهديّ عليه السلامـ في تَوقيعٍ صَدَرَ مِن ناحِيَتِهِ في جَوابِ كِتابِ أحمَدَ بنِ إسحاقَ ـ:. إنَّ اللّهَ تَعالى لَم يَخلُقِ الخَلقَ عَبَثا ولا أهمَلَهُم سُدىً، بَل خَلَقَهُم بِقُدرَتِهِ، وجَعَلَ لَهُم أسماعا وأبصارا وقُلوبا وألبابا. ۱

امام مهدى عليه السلامـ در توقيعى كه از سوى ايشان در پاسخ به نامه احمد بن اسحاق صادر شد ـ:. خداى متعال، مخلوقات را بيهوده نيافريده و آنان را بى هدف، رها نساخته است؛ بلكه آنان را با قدرت خويش آفريد، و بر ايشان، گوش و چشم و دل و خِرد نهاد.

۱.الغيبة للطوسي: ص 288 ح 246، الاحتجاج: ج 2 ص 539 ح 343، بحارالأنوار: ج 50 ص 229 ح 3.

کلیدواژه‌ها انسان حکمت آفرینش انسان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:بدانيد ـ اى بندگان خدا ـ كه او شما را بيهوده نيافريده و سرِ خود، رهايتان نكرده است. اندازه نعمت هاى اِعطايى اش به شما را مى داند و نيكى هايى را كه به شما ارزانى داشته، شماره كرده است. پس، از او گشايش و كاميابى بخواهيد و از او درخواست كنيد و از او عطا [و بخشش] بجوييد.

امام زين العابدين عليه السلام:اى بندگان خدا! از خدا پروا داريد، و بينديشيد و براى آنچه از براى آن آفريده شده ايد، (آخرت)، كار كنيد؛ زيرا خداوند، شما را بيهوده نيافريده و بى هدف، رهايتان نكرده است؛ [بلكه] او خود را به شما شناسانْد، و پيامبرش را سوى شما فرستاد، و كتابش را بر شما فرو فرستاد كه در آن است حلال و حرام او، و حجّت ها و مثال هايش. پس، از خدا پروا كنيد؛ زيرا كه پروردگارتان بر شما حجّت آورده و فرموده است: «آيا براى او دو چشم قرار نداديم، و يك زبان و دو لب؟ و دو راه (حقّ و باطل) را به او نشان داديم» . اين، حجّتى است بر شما. پس تا مى توانيد، پرواى خدا داريد، كه هيچ نيرويى نيست، مگر به يارى خدا، و توكّل نشايد كرد، جز بر او.

الصواعق المحرقه:روزى بهلول بُهلول در لغت، [به معناى] خجولِ بزرگوار است و گفته اند كه به معناى عزيزِ جامع خوبى هاست. بهلولى كه نامش در روايات آمده، يكى از دو شخصيت زير، مى تواند باشد: يكى ـ كه به نظر درست تر مى رسد ـ؛ بهلول بن اسحاق بن بهلول بن حَسّان است كه در شهر انبار به سال 204 ق، به دنيا آمد و در سال 298 درگذشت. وى شخصى دانشمند، قاضى و سخنور و از بزرگان مشايخ اسماعيليه بود. دومى، ابو وُهَيب، بهلول بن عمرو صَيرفى كوفى، مشهور به «بهلول ديوانه» است. وى از بزرگان علماى شيعه اماميه و از شاگردان خاصّ امام صادق عليه السلام بود كه به دستور امام كاظم عليه السلام، ديوانگى پيشه كرده بود، تا از شرّ بنى عباس، در امان بماند. وى هم عصر هادى، هارون الرشيد، امين، مأمون، معتصم، واثق و متوكّل عباسى بود كه به سال 247 ق، به هلاكت رسيد [و در نتيجه، تا نيمه اوّل قرن سوم، زنده بوده است]. برخى نيز گفته اند كه بهلول به سال 190 ق، در بغداد درگذشت و در همان شهر، دفن شد. به ايشان (امام عسكرى عليه السلام) كه كودكى بود، برخورد و ديد كودكان به بازى مشغول اند و ايشان، گريه مى كند. پنداشت براى آنچه در دست كودكان است، ناراحت است. لذا گفت: مى خواهى برايت چيزى بخرم كه با آن، بازى كنى؟ فرمود: «اى بى خِرد! ما براى بازى آفريده نشده ايم». بهلول گفت: پس براى چه آفريده شده ايم؟ فرمود: «براى دانش و پرستش». بهلول گفت: اين را از كجا دانستى؟ فرمود: «از اين فرموده خداى عز و جل كه: «آيا پنداشته ايد كه ما شما را بيهوده آفريده ايم و به سوى ما باز نمى گرديد؟» .