حدیث دربارهمراحل تكامل انسان

امام صادق عليه السلامـ در سخنانش براى مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل! به بيان آفرينش انسان، آغاز مى كنيم. پس، از آن عبرت بياموز. نخستين مرحله آن، تدبير جنين در رحِم است. او در تاريكى هاى سه گانه: تاريكى شكم، تاريكى رحِم، و تاريكى بچّه دان، پوشيده است، به طورى كه نه مى تواند غذايى براى خود فراهم آورد يا گزندى را از خود، دور كند يا سودى را به سوى خويش كشانَد يا زيانى را از خويش برانَد. غذايش از خون حيض به او مى رسد، چنان كه آب، گياه را تغذيه مى كند. اين، پيوسته خوراك اوست تا آن گاه كه چون خلقتش كامل شد و بدنش محكم گرديد و پوستش براى تماس با هوا، و چشمش براى دريافت نور، آماده شد، درد زايمان، مادرش را مى گيرد و او (جنين) را سخت ناراحت مى كند و بر او فشار مى آورد تا آن كه متولّد مى شود. چون متولّد شد، آن خونى كه از خون مادرش او را تغذيه مى كرد، به پستان هاى مادرش منتقل مى گردد، و آن مزه و رنگ [قبلى] به نوع ديگرى از غذا تبديل مى شود كه براى [بدن] نوزاد، سازگارتر از خون است و هنگام نيازش به آن، به او مى رسد. زمانى كه به دنيا مى آيد، دهانش را مزه مزه مى كند و لبانش را تكان مى دهد و با اين كار، شير مى طلبد، و پستان هاى مادرش را چون دو خيك آويخته شده براى نياز او مى يابد، تا زمانى كه بدن، تَر و تازه است و معده و روده، نازك اند و اندام ها نرم هستند، از شير [مادر]تغذيه مى كند.