حدیث دربارهپيكار با نفس
تفسير القمّي عن أبي بصير عن الإمام الصادق عليه السلام، قال:سَأَلتُهُ عَن قَولِ اللّهِ عَزَّ وجَلَّ: «وَ نَفْسٍ وَ مَا سَوَّاهَا» ، قالَ: خَلَقَها وصَوَّرَها، وقَولُهُ: «فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَاهَا» أي عَرَّفَها وألهَمَهَا ثُمَّ خَيَّرَها فَاختارَت، «قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا» يَعني نَفسَهُ طَهَّرَها، «وَ قَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا» أي أغواها. ۱
تفسير القمّى- به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام در باره سخن خداوند عز و جل: «و سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد» پرسيدم. فرمود: «يعنى آن را آفريد و صورتش بخشيد. و فرموده او: «سپس، پليدكارى و پرهيزگارى اش را به آن الهام كرد» ؛ يعنى [اين دو را] به آن شناساند و الهام كرد، سپس آن را مخيّر ساخت و نفس هم [يكى از اين دو راه را]اختيار كرد. «كه هر كس آن را پاك گردانيد، مسلّما رستگار شد» ؛ يعنى نفس خود را پاك گردانيد. «و هر كه آلوده اش ساخت، به يقين در باخت» ؛ يعنى نفس خود را گم راه و منحرف ساخت.
۱.تفسير القمّي: ج 2 ص 424، بحارالأنوار: ج 24 ص 70 ح 4.