حدیث دربارهآفرينش انسان براى پرستش

امام عسكرى عليه السلامـ در تفسير منسوب به ايشان ـ: زين العابدين عليه السلام در باره اين فرموده خداوند متعال: «هان، اى مردم!» فرمود: «مقصود، همه انسان هاى مكلّف از نسل آدم است. «پروردگارتان را پرستش كنيد» ؛ يعنى از پروردگارتان، در آنچه به شما فرمان داده است، پيروى كنيد و آن، اين است كه معتقد باشيد معبودى جز خداى يگانه وجود ندارد، او را انباز و مانند و همتا نيست، دادگرست و هرگز ستم نمى كند، بخشنده است و هرگز بخل نمى ورزد، بردبار است و هرگز شتاب نمى نمايد، داناست و هرگز اشتباه نمى كند، و اين كه محمّد، بنده او و فرستاده اوست، و اين كه خاندان محمّد، برترين خاندان هاى پيامبران است، و اين كه على، برترين فرد خاندان محمّد است، و اين كه ياران مؤمن محمد، از ياران ديگر فرستادگان الهى برترند، و اين كه امّت محمّد، برترينِ امّت هاى پيامبران اند. «همو كه شما را آفريد» ، داراى جان، و پس از آن، شما را بپرداخت و شكل بخشيد و نيكو شكل بخشيد. سپس خداوند عز و جلفرمود: «و كسانى را كه پيش از شما بودند» ؛ يعنى ديگر انواع آدميانى را كه پيش از شما بودند نيز آفريد، «باشد كه پرهيزگار شويد» . اين، دو صورت دارد: صورت اوّل، اين كه يعنى شما و پيشينيانِ شما را آفريد، باشد كه همگى تان پرهيزگار شويد؛ يعنى براى اين كه پرهيزگار شويد، چنان كه خداى متعال فرموده است: «و من، جنّ و انس را نيافريدم، مگر براى اين كه مرا بپرستند» . صورت دوم، «پروردگارتان را بپرستيد؛ همو كه شما و كسانى را كه پيش از شما بودند، آفريد» ؛ يعنى اين كه او را بپرستيد، باشد كه از آتش، محفوظ بمانيد. «باشد» خدا، قطعى است؛ زيرا او بزرگوارتر از آن است كه بنده اش را بى فايده به رنج افكند، و او را به فضل و دَهِش خود، اميدوار سازد و سپس ناكامش كند. ۴ آيا نمى بينى كه چه قدر زشت است اگر همين كار را بنده اى از بندگان او بكند و به كسى بگويد: «به من خدمت كن، باشد كه از من و از خدمت كردن به من، سودى ببرى، و باشد كه در برابر آن به تو نفعى برسانم»، و آن كس به او خدمت كند؛ امّا سپس آن فرد، او را نوميد گرداند و سودى به او نرساند. بى گمان، خداوند عز و جل در كردارش بسى بزرگوارتر، و از انجام دادن كارهاى زشت، بسى دورتر است تا بندگان او.