حدیث دربارههمسانى با ناتوان ترين مردم

الإمام الصادق عليه السلام:دَخَلَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله رَجُلٌ وهُوَ عَلى حَصيرٍ قَد أثَّرَ في جِسمِهِ، ووِسادَةِ ليفٍ قَد أثَّرَت في خَدِّهِ، فَجَعَلَ يَمسَحُ ويَقولُ: ما رَضِيَ بِهذا كِسرى ولا قَيصَرُ، إنَّهُم يَنامونَ عَلَى الحَريرِ وَالدّيباجِ وأنتَ عَلى هذَا الحَصيرِ؟! قالَ: فَقالَ رَسولُ اللّه صلى الله عليه و آله: لَأَنا خَيرٌ مِنهُما، وَاللّهِ لَأَنَا أكرَمُ مِنهُما، وَاللّهِ ما أنَا وَالدُّنيا، إنَّما مَثَلُ الدُّنيا كَمَثَلِ رَجُلٍ راكِبٍ مَرَّ عَلى شَجَرَةٍ ولَها فَيءٌ فَاستَظَلَّ تَحتَها، فَلَمّا أن مالَ الظِّلُّ عَنهَا ارتَحَلَ فَذَهَبَ وتَرَكَها. ۱
امام صادق عليه السلام:مردى بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شد. ديد كه پيامبر صلى الله عليه و آله بر بوريايى خفته است و بالشى از ليف خرما، زير سر دارد كه بر بدن و صورت ايشان جا انداخته است. شروع به دست كشيدن بر بوريا كرد و در اين حال مى گفت: كسرا و قيصر، به چنين چيزى رضايت نمى دهند. آنها بر حرير و ديبا مى خوابند و شما بر اين بوريا؟! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «من از آنها بهترم. به خدا سوگند كه من از آنها ارجمندترم! به خدا سوگند، مرا چه به دنيا؟! حكايت دنيا، در حقيقت، حكايت مرد سوارى است كه از درختى مى گذرد و سايه اى دارد كه در سايه آن مى آرمد، و چون سايه بر مى گردد، بار بر مى بندد و درخت را ترك مى كند و مى رود».
۱.الزهد للحسين بن سعيد: ص 50 ح 134 عن عبداللّه بن سنان، حلية الأبرار: ج 1 ص 209 ح 4، بحار الأنوار: ج 73 ص 126 ح 124 وراجع مشكاة الأنوار: ص 463 ح 1545.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام على عليه السلامـ در يكى از خطبه هايش ـ-:[زندگى]پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، خود، براى تو الگويى بسنده است، و دليلى براى تو بر نكوهيدگى و عيبناكى دنيا، و انبوهىِ ننگ ها و بدى هاى آن؛ چرا كه دنيا از ايشان گرفته شد و براى ديگران فراهم گشت، و از شير [مادر] دنيا باز گرفته شد و از زرق و برق آن، دور نگه داشته شد. اگر بخواهى، به عنوان دومين الگو، از موسى كليم اللّه ـ كه درود و سلام خدا بر او باد ـ ياد مى كنم كه گفت: «پروردگارا! من به خيرى كه برايم فرو مى فرستى، نيازمندم». به خدا سوگند، او از خداوند، جز نانى براى خوردن، چيزى نخواست؛ چرا كه [پيوسته] از رستنى هاى زمين مى خورد، به طورى كه از شدّت لاغرى و آب شدن گوشت بدنش، سبزى علف ها از زير پوست شكمش نمايان بود. اگر بخواهى، به عنوان سومين الگو، از داوود ـ كه درود و سلام خدا بر او باد ـ آن صاحب مزامير و قارى اهل بهشت، ياد مى كنم كه با دست خود، از ليف خرما زنبيل مى بافت و به يارانش مى گفت: «كدام يك از شما اين را برايم مى فروشد؟» و از پول آنها نان جو مى خريد و مى خورد. اگر بخواهى، از عيسى عليه السلام پسر مريم مريم برايت مى گويم كه سنگ را بالش خود مى كرد و جامه درشت مى پوشيد، و خوراك خشك مى خورد، و خورش وى گرسنگى بود، و چراغش در شب، ماه، و پناهگاهش در زمستان، شرق و غرب عالم، و ميوه و سبزيجاتش، علف هايى كه زمين براى چارپايان مى رويانْد. نه همسرى داشت كه مايه گرفتارى او شود، نه فرزندى كه غمش را بخورد، نه ثروتى كه او را مشغول خود سازد، و نه طمعى كه موجب خوارى او گردد. مَركبش، دو پاى او بود و خدمتكارش، دو دست او.